DALLGËZIM…
Një javë, një muaj, apo një shekull u bë që s’të shkruaj?
Ndersa nga brigjet e tua se ç’më përkëdhel një valë,
Sonte dhe hënëza më duket e përgjëruar,
Një shkëmb, një bregore se ç’po më ndjellin ngadalë.
Atje, deti madhërishëm shkumëzon dhe të bën të praruar,
Vështrimi yt në thellësinë e kaltër përhumbet,
Një copë dallgë përkëdhel me të brishtat duar,
Ndërsa deti nga vështrimet e tua përkundet.
S’di se ç ’të them, s’e di pse kjo bukuri dhe në ëndërr më del,
Teksa pulis qepallat dhe zgjohem i trazuar,
Është ky shkumëzim i largët që mendjen ma përkëdhel,
Apo nje sirenë deti më bën që me valën të perqafohem…?
E PATHËNË …
Mbeti diku atje… mes ditëve të djalerisë,
Vetëm një fjalë e pathën, vetëm një,
Mbeti atje… mes tallazeve të rinisë,
Mes muzgjeve mbeti, mes rrugicave me kalldrëm.
E pathënë mbeti ajo fjalë, nën kurorat në trotuare,
E pathënë mbeti lulishteve, ku portokallet kishin rënë,
E pathënë mbeti poshtë bedenave të një kalaje,
Nëpër oborre apo mes luadheve mbeti e pathënë.
Vetëm vështrime, ndërsa zemra lëvronte me tallaz,
Vetëm dridhje gjunjësh, porsi një rojtar i drobitur,
Netët u vrerosën, ditët u mbushën me maraz,
E pathënë mbeti fjala… vitet iknin e vinin pa trokitur.
Ndërsa zemra me drithërima shpëtim nuk gjeti,
Fjala e pathënë ma rëndonte çdo ditë shpirtin tim,
Rrugëhumbur si unë, ashtu dhe e pathëna mbeti,
E nga e pathëna, dallgët rrahën bregun me tërbim.
Ndërsa sot fjala e pathënë ende përbrenda më rri,
Edhe pse ujërat rrodhën, u shkrua në çdo vend,
E gdhenda nëpër trungjet e pemëve si një stoli,
Por kaq…! Vetëm kaq…!
Mbeti e pathënë…
Nga lirikat e verës
…Bregut të detit ra nat’ e qetë,
Era ngadalë drejt bregut shtyn valët,
Si dashnorët shpesh herë në bisedë,
Fillojnë që të shtyjnë, të shtyjnë fjalët…
………………,………………………………………………..
…Ç ’bukuri që ndjej kur bie nata,
Kur nën drit’ të hënës çajnë detin,
Katër duar veç në dy lopata,
Katër sy vështrojnë njeri-tjetrin…
………………………………………………………………….
