Serbes, krenare, arrogante, kokën përpjetë , me ecje stoike, a thua se ka bërë shpëtimin e kombit, ajo sot ecën sypatrembur drejt Asamblesë së Hajnave.
Shqipëria, vendi ku pafajësia shpallet me konferencë për shtyp dhe përgjegjësia tretet hijeve të skandalit pasardhës. Ku hetimi quhet padrejtësi, ndërsa morali jepet me koncesion. Ku të akuzuarit bëhen analistë, dhe qytetari-spektator i detyruar të ndjekë një shfaqje ku pjesa s’ka as mesazh e as kuptim.
Shqipëria, ky vend i çudirave deri në abstragim.
Sa më i madh skandali, aq më e madhe buzëqeshja. Sa më i rëndë dyshimi, aq më i lartë morali që predikohet.
Në këtë skenë madhështore të absurdit, fjalët “ndershmëri” dhe “llogaridhënie” janë si dekor kartoni: duken nga larg, por mjafton një prekje e lehtë dhe bien përdhe. Ndërsa aktorët? Ata nuk gabojnë kurrë. Ata vetëm keqkuptohen. Janë gjithmonë viktima të një populli që, për çudi, nuk di të duartrokasë në momentin e duhur.
Ah, çfarë spektakli i mrekullueshëm sot!
Bela, zonja që na solli “ndryshime epokale” në rrugë. Rrugët që u shembën para se të hapeshin zyrtarisht, tendera që u dhanë si ëmbëlsira për ditëlindje, miliarda euro që u zhdukën si tym në qiell…dhe sot është ende aty, e pezulluar e rikthyer, e shkarkuar e ringjallur, ashtu si Feniksi i korrupsionit shqiptar.
Po kështu edhe të tjerët me radhë, qofshin këta nga pozita e qofshin nga opozita.
Pendesë? Zero. Turp? Më pak se zero. Këta janë viktima e madhe, këta janë ata që duhet të na mësojnë moralin, ndërsa paratë e qytetarëve kanë gjetur vendin nëpër kulla e nëpër parajsa fiskale.
Ironia është e trashë sa nuk pritet me thikë; ata që duhet të japin llogari, japin leksione, ata që duhet të heshtin, mbajnë moral dhe sa më shumë rritet zhurma e tyre, aq më shumë zvogëlohet respekti ynë për ta.
E gjithë kjo ngjan si një teatër ku maskat nuk hiqen kurrë, sepse askush nuk ka më interes të shohë fytyrën. Sepse në fund, roli është bërë më i rëndësishëm se e vërteta.
Po publiku? Publiku lodhet, nervozohet, revoltohet, por prapë rikthehet në sallë. Sepse kjo është shfaqja e vetme që luhet pa pushim.
Këtu nuk ka fajtorë. Ka vetëm heronj të keqtrajtuar nga realiteti. Ka vetëm figura që, sapo kapen me vjedhje, ngrihen më të fortë:
si filozofë, analistë, moralistë, viktima dhe shpëtimtarë; të gjitha në një trup të vetëm. Një lloj poliedriku që as teknologjia më moderne nuk arrin ta shfillosë.
Ironia? Jo, kjo ka kaluar çdo kufi ironie. Është një lloj sfide ndaj arsyes. Një tallje e hapur, e trashë, pa pikë elegance. Një
“na shihni dhe prapë s’na bëni dot gjë” e thënë me zë të lartë, me qetësinë e atij që e di se loja vazhdon po njësoj.
Ky nuk është më thjesht teatri absurdit. Ky është një cirk pa pushim, ku kllounët nuk bien kurrë nga skena dhe publiku paguan biletën me durim, me nerva, me vite nga jeta e vet.
Edhe pse janë nën hetim apo më keq nën akuzë, dalin ftohtë me deklarata bombë: pak nervozizëm para mikrofonëve, shtytje gazetarëve, por pa më të voglën pendesë. Asnjë “më falni që vodha”, vetëm “jam e qetë, bashkëpunoj”. Sikur ne t’i kemi rënë me qafë një engjëlli që po ndërton parajsën me paratë tona.
Derisa drejtësia të mos jetë më lojë politike, derisa të mos ketë më mburoja parlamentare për miliarda të vjedhura, derisa të dyshuarit të mos dalin në ekran si yje Hollivudi, ky vend do të mbetet një skenë absurde ku aktorët kryesorë janë kriminelët, dhe publiku është “budalla” që paguan biletën.
Boll më me skena hipokrizie e hajnie, mjaft më me Politikën “të dhj*rë dhe krenarë”, se na hapët barkun.
