Nga Elona Caslli
Zoti McAllister, marrëdhënia mes një populli dhe një qeverie është marrëdhënia mes kufirit që ndan të pranueshmen nga e papranueshmja.
Duke cituar terminologjinë tuaj, me të cilën jo domosdoshmërisht pajtohem, më duhet të theksoj faktin se nuk mund të gjykohet pasoja dhe të amnistohet shkaku. Pasoja lind pashmangshmërisht nga një shkak dhe parakushti i ekzistencës së një pasoje është ekzistenca paraprake e një shkaku.
Ajo, çka ju quani reagim të papranueshëm të një populli, është në të vërtetë pasoja e një qeverisjeje të papranueshme, në ciklin e së cilës nuk janë vjedhur dhjetra euro, nuk janë vjedhur as qindra euro, nuk janë vjedhur as mijëra euro, nuk janë vjedhur as miliona euro. Janë vjedhur miliarda euro nga xhepat e taksapaguesve shqiptarë të cilat përkthehen në rrugë të shembura nga jugu në veri dhe në shërbime të munguara për taksapaguesit shqiptarë duke filluar që nga sektori i shëndetësisë e duke vijuar në çdo sektor tjetër.
A është e pranueshme zhvatja e miliarda eurove nga qeveria zoti McAllister?!
Për ta konkretizuar më qartë situatën le të zbresim në jetën e përditshme. Ju ngriheni në mëngjes dhe shkoni të pini kafen tuaj. Porosisni kafen tuaj dhe kamarieri ju lajmëron se duhet ta parapaguani porosinë tuaj. Ju bindeni. Paguani kafenë tuaj dhe prisni që kjo e fundit të shfaqet në tryezën tuaj. Nervozoheni dhe ia bëni me shenjë kamarierit. Ai vjen dhe mes justifikimeve boshe përpiqet t’ju shpjegojë se kafja ka mbaruar. Ju i nënvizoni faktin se kjo sjellje është e papranueshme dhe i nënvizoni akoma me më shumë forcë faktin që keni paguar. Kamarieri refuzon t’ju kthejë paratë dhe vazhdon krejt i qetë punën e tij.
Ju nervozoheni dhe ngrini zërin ndërsa kamarieri ju jep një leksion të edukatës qytetare dhe ju rendit një listë të shprehive të qytetarisë evropiane, që nuk ju lejojnë as të ngrini zërin dhe as të revoltoheni për një shërbim që keni paguar paraprakisht, por nuk e keni marrë.
Ju nuk bindeni dhe revoltoheni dhe kamarieri me një zë të shtruar ju thotë; Është e vërtetë që ne ju kemi vjedhur zoti McAlilster, por është po aq e vërtetë që reagimi juaj nuk përputhet me normat e qytetarisë evropiane dhe në hierarkinë e argumenteve nuk ka kurrfarë rëndësie akti i vjedhjes sa ka rëndësi mēnyra si reagon qytetari i vjedhur. Në çastin që qytetari i vjedhur nuk ka reagimin e duhur kundër vjedhësit, atëherë vjedhësi mund të konsiderohet krejt i pafajshëm.
Ju revoltoheni akoma më shumë dhe shkoni të flisni me pronarin e kafenesë. Ai ju thotë të njëjtën gjë. Ju nuk i besoni veshëve dhe shkoni të trokisni në dyert e drejtësisë. Drejtësia regjistron çështjen tuaj dhe një nënpunës i thjeshtë ju thotë; Zoti McAllister çështja juaj i përket vitit 2026. Falë Reformës në Drejtësi, ne jemi akoma duke shqyrtuar çështjet e vitit 2018 ndaj ju duhet të prisni ca vite për të gjetur të drejtën tuaj.
I nervozuar merrni makinën për të shkuar në shtëpi. Shihni një trafik të pazakonshëm. Zbrisni nga makina dhe pyesni policin se çfarë ka ndodhur. Polici ju informon se rruga është shembur dhe bëni mirë të gjeni një rrugë tjetër për t’u kthyer në shtëpi.
I nxehur ju i thoni policit: Kjo rrugë u hap dy muaj më parë. Si ka mundësi të shembet kaq shpejt kur ka kushtuar miliona euro?!
Polici njëjtë si kamarieri ju përgjigjet; Zoti McAllister ruani qetësinë tuaj në komunikim. Nuk është etik qëndrimi juaj. Është i vërtetë fakti që rruga ka kushtuar miliona euro dhe është paguar nga taksat tuaja, por është po aq i vërtetë fakti që ju nuk dini të kërkoni të drejtën tuaj. Për sa kohë ju nuk dini të kërkoni të drejtën tuaj, kjo e drejtë ju mohohet. Mos e ngrini zërin, mësoni të silleni zoti McAllister!
Merrni rrugën për në shtëpi. Hapni derën e shtëpisë dhe uleni në kolltuk. Media thotë se qytetarë të tjerë njëjtë si ju kanë përjetuar shërbimin e munguar në kafene dhe rrugët e shembura gjatë kthimit në shtëpi. Në ekran shfaqet kryeministri i vendit tuaj i cili thotë;
“Qytetarët, që janë revoltuar sot, janë qenëria e këtij vendi dhe janë plehra, për sa kohë nuk dinë ta kërkojnë siç duhet të drejtën e tyre. Është e vërtetë që ne vjedhim, por qytetarët e vjedhur nuk kanë qytetarinë e duhur për ta denoncuar siç duhet këtë vjedhje”
Televizori mbyllet papritur. Ju kuptoni se ikin dritat. Merrni në telefon i nxehur për të kuptuar se çfarë po ndodh. Nënpunësi i OSHE-së ju përgjigjet: “Zoti McAllister. Toni juaj i ngritur i zërit është i papranueshëm. Është e vërtetë që energjia elektrike u ndëpre papritur dhe ne duhet t’ju kishim lajmëruar paraprakisht, por është akoma më i dënueshëm zëri juaj i ngritur kundër nesh.
Ju nuk revoltoheni me qytetari dhe ky është faji juaj zoti Mcallister.
Post Scriptum- I dërrmuar shtriheni në divan dhe përgjumeni si qytetar i vjedhur që nuk di të revoltohet siç duhet për të gjetur të drejtën e tij.
