Nga Elona Caslli
Dredha, që i dredhon së vërtetës, ka publikuar një status në rrjetet sociale ku shpall publikisht hapjen e thirrjes për për postin e disa drejtorëve pranë Bashkisë së Vlorës.
Dredha, që i dredhon së vërtetës, duhet të kuptojë se në këtë copëz Shqipër,i që ka mbetur, ka ende shqiptarë që nuk e kanë braktisur aktin e të menduarit.
Dredha, që i dredhon së vërtetës, duhet të kuptojë se ka ende njerëz që lexojnë siç duhet realitetin dhe në këtë lexim të realitetit në shumicën e rasteve në administratën e famshme shtetërore për të mbajtur postin e drejtorit duhet të jesh një ushtar i bindur i titullarit që lëpin këpucën e tij çdo vakt dhe i gatshëm për të firmosur gjithçka thotë titullari. Meritokracia nuk hyn kurrkund në këtë proces.
Statusi i Ermal Dredhës më kujton një histori me një Drejtoreshë në një institucion në Shqipëri. Thirrja u hap një ditë të bukur me diell në web-in e institucionit dhe qëndroi plot dy javë.Emri i fituesit u morr vesh një ditë pas shpalljes. Bleta punëtore e Rilindjes ishte shpallur fituese pa u zhvilluar ende konkursi.
Në përshkrimin e kritereve që duhet të përmbushte individi, që duhet aplikonte për postin e drejtorit, nuk thuhej vetëm numri i këmbës së fitueses së paracaktuar. Për ta bërë procesin sa më të besueshëm ishin dy aplikime, jo vetëm një dhe sigurisht Komisioni Vlerësues, që kishte marrë urdhër kë do të përzgjidhte, zgjodhi
” Më të mirin aplikant”.
Post Scriptum- Dredha, që i dredhon së vërtetës, bën mirë që këto përralla mos t’i shkruajë se nuk bën gjë tjetër veçse pohon metamorfozën e një individi që nga posti i ambasadorit reduktohet në një mbledhës plehrash para kamerave dhe në një shkrues tekstesh që ka gjasa që nuki beson as vetë.
