Në këtë vendin tonë “fole shqiponjash”, një fëmijë dymbëdhjetë vjeç, është përdhunuar nga babai që kur ishte pesë vjeç.
Këtë lajm shokues e mësuam nga lajmet sot.
Pra, për shtatë vjet ky fëmijë i vetem jeton mes ferrit…
Shtatë vjet heshtje, shtatë vjet makth, shtatë vjet errësirë në trupin dhe shpirtin e një vajze që duhej të luante me kukulla, jo të fshihej nga tmerret.
Një ditë ku flakët e ferrit bëhen të padurueshme dhe më në fund ajo merr guximin të flasë,të kërkojë ndihmë,të kërkojë drejtësi,çfarë bën ky vend?
E përdhunon për së dyti.
Me titujt e portaleve, mediave.
Me emrin, mbiemrin, fshatin, shtëpinë, rrugën.
Me fotografinë e portës. Me komshiun që “e dinte” me nënë që flet me zë dhe figurë.
Me fytyrat që shpërndajnë si “lajm tronditës” dhe nuk ndalojnë një çast për të menduar se kjo është një fëmijë. Jo një lajm. Jo një statistikë. Jo një klikim….
E tronditur nga ky lajm dhe ky lumë mediatik me tituj shokues pyes:
Kush e përdhunoi këtë fëmijë?
Vetëm babai?
Apo edhe shteti që nuk ka ndërtuar asnjë mekanizëm parandalimi?
Se ky vendi ynë, nuk ka struktura mbrojtjeje për fëmijët në rrezik, as psikologë në shkolla se vetem rrogën marrin gjë prej gjëje nuk dinë, as sistem raportimi të sigurt, as ndëshkime të rrepta për monstrat…
Po media,që e rropullitë dhimbjen në tituj, që e zhvesh publikisht një fëmijë të thyer pa pikë njerëzillëku, mëshire…
Apo edhe të gjithë ne, me heshtjen tonë, me indiferencën tonë, me “mos na trazo jetën”
Ky sistem nuk është thjesht i korruptuar.
Ky sistem vret pafajësinë dhe këtë gjë ka filluar ta bëjë publikisht, me kamera, me lajme “ekskluzive”, me një shfaqje që na zbavit për 24 orë, derisa të vijë viktima tjetër…
Nuk e dua këtë vend, nëse nuk mbrohen fëmijët.
Nuk e dua këtë “transparencë” që zhvesh një viktimë, por mbron një kriminel.
Nuk e dua këtë drejtësi, që hesht për shtatë vjet dhe pastaj na jep një titull: “Ngjarje tronditëse.”
Tronditëse është që ende nuk jemi ngritur.
Tronditëse është që s’po kërkojmë ligje të reja, dënime më të ashpra, mbrojtje reale për viktimat.
Tronditëse është që kemi më shumë gazetarë se psikologë në vendngjarje.
Më shumë klikime, sesa ndërgjegje.
Unë nuk e pranoj dot këtë realitet. Ne të gjithë bashkë duhet të ngrihemi mbi përgjegjësit tona, si prind, si edukator, si qytetar dhe për çdo rast të kërkojmë llogari,sepse ndryshe po nuk reaguam, nesër do përsëritet historia dhe ne do bëhemi bashkëfajtorë…
