Dhe koha nisi të bëhet gri,
Ai ecte çalë-çalë,
Plagët shini shndërruar në flatra,
Liria e dhimbjes ndriçonte nga larg!
Në gjoks mbante një ‘medalje’—
Të mosdorëzimit ndaj komerceve,
Turma nisi të qeshte,
Në buzëpështymën e tyre, kothere ngopur!
Fëmijëria e tij, me shumë pak ngjyra,
Copëza litarësh të lidhura nyje,
Këmbë që mezi ecën,
Për të puthur atë pakëz liri në moçalin e mbetur!
Pranë gotës, i arratisur,
Krijohen oaza ngjyrash,
Në fllade të servirura
Të një shpirti të plagosur!
Nisi të ecte përsëri,
Me fenerë në dorë,
Si Diogjeni i Sinopës,
Në kërkim të një njeriu të ndershëm në Liri…
Maj 2025
