Nga Çun Lajçi
Kur mbërriti para Skënderbeut, për çudi, e ndjeu veten krejtësisht të huaj.
U soll rreth e rrotull, sikur kërkonte kokën me brirët e dhisë.
— Ah, aty qenka! — psherëtiu. — S’paska lëvizur Gjergji, as për zonjën Melani, as për zotninë e tij Vuçiq.
Shau, u nevrikos nga skeletet e hekurta dhe dërrasat që i kishin shëmtuar krenarinë e madhe që ka Tirana.
Mori rrugën drejt 15-katshit, aty ku veriorët pinë kafenë me njëfarë krenarie krahinore.
Dhe aty, papritur, e pa Bytyqin e Pacit që jeton në Nju Jork.
Po të mos ia kishte thënë Ramë Geci se “asht i yni”, zor se do t’i fliste!
U ul në bahçe, ndonëse qielli po mblidhte retë e shiut.
Porositi një kafe, nxori disa libra nga çanta, dhe u mor me zogjtë që ia grimconin gurabinë që ia solli kamarierja.
— O Ramë Alia! — thirri në drejtim të pronarit të hotelit. — Ju, edhe zogjtë i paskeni të pafytyrë, jo veç kryeqeveritarin!
As ai, as këta (fjalën e kishte për zogjtë), nuk pyesin fare për Zhupanin!
Qeshi me zë, siç dinë të qeshin artistët që ia tregojnë vetes rolin që nuk ua dhanë.
Një zotëri që ia lëmonte gjunjët një bjondine nën pemën me shumë lule, e shikoi shtrembër.
Por ai nuk e kuptoi nga e kishte inatin zotëria.
Ai, artisti, artistikisht, e krahasoi zogun me Kryeministrin.
— Nuk pyet a jemi të uritur, a na pëlqejnë edhe neve gurabitë, siç i pëlqejnë zotërisë bjondinat.
A duhet edhe ne të gjunjëzohemi para ndërkombëtarëve, apo të rrimë ndër livadhe, duke ruajtur delet; – foli edhe njëherë dhe e mbylli gojën për një çast. Rrufiti kafën, dhe ndërkohë, një neuropsikiatre ia kërkoi librin.
Mori stilolapsin dhe ia firmosi.
Ajo e falënderoi me buzëqeshje për krahasimin e momentit; – bërë Mjekërrbardhit me zogun.
— Tiranë, Shqipëria është fajtore e madhe, e kupton ti, — i tha gjethit që këputi nga pema që i bënte hije.
I fliste gjetheve, që ta kamuflonte monologun me vetveten.
— Ajo është fajtore për dashurinë e madhe që kemi ne veriorët. Sepse kujtojmë se Zoti na fali vetëm për ta dashur Shqipërinë pafundësisht, pa kërkuar asgjë tjetër, pos emrit: Shqiponjë-Shqipëri!
— Ke ardhur të shesësh libra apo t’ia shpalosësh dashurinë Shqipërisë? — i tha buzagazçe një korçare, kur mori librin me dedikim:
— Sa shumë dashuri paskit pasur ju veriorët për ne që vlojmë në gjirin e Shqipërisë, e s’e kishim ditur!
— Ore! — thirri nga pas artisti. — Ne iu shikojmë nga Shkëlzeni, se Zoti na fali shqipe, dhe nuk përtojmë të vdesim në buzët e kuqe të Shqipërisë!
Rrufiti prapë kafenë. Prapë zogu ia grimcoi gurabinë.
— Tiranë, Shqipëria është fajtore për dashurinë tonë të madhe, — përsëriti, dhe u nis drejt Sahatkullës.
Ishte i pikëlluar, përkundër humorit që ndau me Ramë Gecin e me zogun që s’e pyeti për gurabinë.
Sepse kishte vdekur miku i tij, regjisori Pirro Milkani.
— Ah, sa të vdekshëm jemi, e sa pak duam ta dimë, — i tha Sahatkullës.
Dhe ajo rrahu kumbonën e vetme që i kishte mbetur.
Tiranë, 25.05.2025
