Nga Irma Marku
Dëgjoni pak… kam një histori për t’ju treguar. Jo, jo, mos u trembni! Nuk është horror. Është më keq se kaq. Është… realiteti.
Ishte njëherë një njeri. Quhej Qani.
Qaniu kishte një shtëpi. Dhe për çudi, mendonte se shtëpia ishte e tij.
Imagjinoni! Në vitin 2025!
Një qytetar që mendon se është pronar!
Çfarë komedie!
Një ditë, tek po pinte çajin në verandë, ja ku i trokasin disa miq.
Polici me bark, inspektor me laps, dhe fadroma e shtrenjtë, e paguar me tender.
– Ik Qani, se këtu do ngrihet një ëndërr urbane!
– Po shtëpia ime?
– Gabim Qani. Gabim logjik.
Qaniu nuk kuptoi. S’mund të kuptonte. Nuk kishte lexuar manualin e qytetarit të ri:
“Buzëqesh, kur të të shkatërrojnë! Falëndero, kur të të poshtërojnë.- Vdis me dinjitet, kur të të harrojnë!”
Por Qaniu… bëri skandal.
Nxori një armë. (O Zot, çfarë vulgariteti!)
Dhe shtiu!
Jo mbi ta, por mbi makthin. Mbi turpin.
Dhe spektakli… u bë shumë real për shijet tona.
Arrestim. Burg. Heshtje.
Shtëpia u bë shesh. Sheshi u bë pallat.
Pallati u bë fitim. Fitimi u bë heshtje.
Qaniu?
Një shënim në fund të faqes. Një dosje e arkivuar.
Një viktimë që e prishi estetikën e zhvillimit.
Dhe ne?
Ah, ne… spektatorë të mrekullueshëm!
Ngremë supet. Hedhim një koment. Ndajmë një postim.
Pastaj pijmë kafenë tonë me pamje nga pallati ndërtuar mbi rrënojat e shtēpisē së Qaniut.
Hë…
Qaniu nuk ishte problem.
Qaniu ishte pasqyrë.
Dhe ne e thyejmë çdo pasqyrë që na kujton çfarë jemi: kukulla në kabarenë e padrejtësisë.
Më fal, Qani!
Na fal që nuk qamë. Nuk bërtitëm. Nuk e ndaluam komedinë.
Ti ishe i vërtetë. Ne ishim spektakël.
Tani ti je dritë. Ne jemi ekranë.
U prehsh në paqe, qytetar i përkryer!
Tani që nuk je më, të gjithë të kujtojnë. Siç ndodh me të gjithë ata që i kemi tradhëtuar me duart tona.
