Aurora Damini/ Refleksion për 8 Dhjetorin e vrarë…

Të gjithë e dimë dhe e kemi përjetuar 8 Dhjetorin 1990. Atëherë kur nje grup i madh studentësh e pedagogësh shperthyen ne protesta masive kunder pushtetit me te eger diktatorial te Evropes per te sjelle demokracine, flladin e lirise dhe vendosur nje qeveri demokratike.
Kaluan 33 vjet…perpjekje, mundime, sfilitje, baltosje, zhgenjime…
Ku jane sot dhjetoristet e 90-es?! Ca tradhetuan idealet e lirise dhe u baltosen me pushtet, ca u zhgenjyen dhe moren rruget e hirta e sfilitese te emigracionit, ca kane vdekur semundjeve dhe aksidenteve te jetes, ca ” jetojne” gjysem te vdekur e te gjalle…
Sot neper statuse fb te gjithe kane shkruar krenarisht per 8 Dhjetorin. Madje dhe ata ” gjememedhenjte” e sotem, bijte e eterve gjakpires komuniste. Edhe kryeministri yne pershendeti 8 Dhjetorin si Ishtar tij. E per pasoje gjithe turma qorre e mortore e drejtuesve servile te pushtetit te tij te kalbur.
Si tha nje emigrant?! ” Kur ika nga Shqiperia ne 1990 lashe Gramoz Rudin minister te brendshem, kur u ktheva ne 2020 gjeta serish Gramoz Rucin kryeparlamentar”.
As rotacion nuk po bejme me, jo me revolucion…
Une nuk pata fatin te protestoja ne rruget e Tiranes ne 8 dhjetor 1990 si studentet e tjere. Nuk kisha fatin te isha student. Isha ne moshe per I tille, kisha mesataren e larte, por nuk permbushja nje kriter kryesor: biografine e mire. Une isha armik I klases, bir I paraardhesve te mi burgosur ne Spac.. Por gjithsesi protestova fort per demokracine. Kisha edhe me shume arsye se ata qindra studente te guximshem e me ideale te larta.
Sepse e urreja ate rend, ate qeveri dictatoriale.
Ne fakt e kam urryer gjithmone. Qysh ne paralindjen time. I ngjizur ne barkun e sime meje si ” kelysh armiku”. E kam urryer femije I klases se 4, kur nuk me dhane flete nderi, megjithese me I miri.
Pastaj urrejtja ime u shtua edhe me, ne mbarimin e klases se 8 kur nuk me dhane burse per te vazhduar studimet e mesme. Perpjekjet e mia titanike per te studiuar, qendruan deri me mbarimin e shkolles se mesme.
” Boll me!” Nje pinjoll armik nuk mund te shkoje ne Universitet. Ndaj nuk isha ne ate proteste. Une opozitari qysh ne paralindje… Une e urrej fort kete qeveri qe nuk ndryshon aspak nga ajo e eterve te tyre. Madje I ruajne ende si relike te shenjta.
I urrej dhe kur fillova pune si economist I mesem ne nje fshat te larget dhe ” gogoli” biografi me hoqi menjehere. Ashtu ndodhi atehere. Sot, bijte e tyre me hoqen serish nga puna, megjithese I mireshkolluar…Serish biografia…
Une s’i perkas turmes ushtare militante, njerezve te paformuar dhe medioker, te paarsimuar ose ” te armatosur” me diploma te blera. Une gjithcka e kam mbeshtetur ne aftesine time profesionale, forcen e karakterit dhe djerses sime te ndershme…
Ndaj per hir te nje pakice si une, qe kerkon fort ndryshimin dhe shpirtin e lire demokratik, per hir te atyre qindrave dhjetoriste qe kane marre arratine neper bote, sepse vendi i tyre nuk i mbajti, per ata intelektuale qe nuk jane bere pis nga pushteti, boll me…
8 Dhjetorin e kanë vrarë…