Ti trishtohesh kur nuk e gjen
Rrugën e përtejme;
Trishtohesh për vesën
E mëngjesit kur avullon
Në të tjerë diej
Dhe nuk arrin as ta prekësh…
Por harron se ka një Diell
Që edhe ty të ndriçon.
Ndaj mos u ndal
Në mes të udhës,
Mos e vra ëndrrën
Që mes mijëra diejsh
Ty të kërkon…
– — —
KTHIM PAS VITESH
Paska ndryshuar qyteti im,
Rrugët qënkan zgjeruar,
Njerëzit marrkan frymë lirisht…
Edhe pemët anës rrugëve qenkan rritur
Dhe zgjatin krahët drejt qiellit të kaltër,
Veç fëmijërinë time nuk e shoh më aty.
Në oborret e ngushta të pallateve
Shoh fytyra të reja fëmijësh
Që lozin ashtu
Si dikur unë me shokët e mi…
Paska ndryshuar qyteti im!
Një lot malli më rrëshshket në profil
Dhe merr udhën për në amshim.
Eh, qyteti im,
Sa shumë më mbushe me përmallim!
— — —
***
Sytë e tu
Dy liqene.
Ku shuaj etjen,
Ikën ti,
Më mbeten pasqyrë
Ku shoh veten…
***
Mallin për ty
E ndera mbi letër.
Letra s’e mbajti dot.
E shtrydha,
Pikoi lot…
***
Nuk ka natë në Gjithësi,
Nata është në sytë e mi!
***
Duke të pritur ty,
Orët, minutat
M’u bënë sy…
***
Ah, nishani yt i bukur,
Si një ishull mbi liqen.
Pres, ka ditë,
Humbur, zhdukur…
Pres më kot,
Ishulli s’vjen!…
***
Ta pijmë me fund këtë gotë,
Ta pijmë trishtimin që bren.
E bukur jeta, pa lotë,
Mes kohës që ik, më s’vjen…
— — —
