Pas shumë vitesh vendosa të kaloj 3 ditë verore në qytetin tim të lindjes. Trafiku më detyroi t’i kaloj këto tre ditë jo në shtëpinë e prindërve, por në hotel afër detit.
Në këtë konvikt të madh betoni pa identitet, nuk di si ta quaj veten vendase apo turiste .
Në Vlorën ku turizmi është shndërruar në një akt frenetik performance e dukjeje, nën markën e turizmit elitar nuk mungojnë pishina prive për ata që harxhojnë 35 mijë lekë të reja në klub, edhe për të pirë një kafe duhet të paguash 3,000 lekë të reja vëtëm për hyrje, shprehja e Cecilie Hollberg, drejtoreshës së Gallerisë dell’Accademia në Firence, e cila thotë: “Sapo qyteti bëhet prostitutë, është e vështirë të kthehet përsëri në virgjëreshë”, është kaq aktuale.
Në Vlorën turistike, të keqpërdorur nga pronarë e menaxherë resortesh dallkaukë e të pasjellshëm, edhe deti m’u duk larg edhe pse isha afër tij . Pranë detit ku u rrita, ditët nuk janë më furra të buta ngrohtësie, edhe netët nuk janë më ninulla valësh ku mendja mund të qetësohet. Në buzë të detit ku u rrita, të rrethuar tanimë nga katrahura e betonit, lulëzon çmenduria pa kuptim e të ashtuquajturit turizëm elitar të ofruar nga një tufë dallkaukësh të pangopur .
Këto ishin 3 ditët e fundit në Vlorë …….. në këtë qytet nuk dihem më vlonjate , por refuzoj të quhem edhe turiste në qytetit tim, fatkeqësisht të kthyer në një prostitutë të pasjellshme!
