E vramë edhe një poet,
ashtu siç vrasim çdo ditë
një punëtor, një fshatar,
një emigrant apo një nxënës shkolle
dhe një vajzë që lufton.
Vrasim muzgun e një mbrëmjeje
dhe agun e mëngjesit,
shtëllungat e reve të bardha
dhe fëshfërimën e barit
në savanën e virgjër
të gazelave të pafajshme;
fluturimin e zogjve shtegtarë
dhe rrugën e peshqve në det.
Vrasim legjenda dhe poezi,
këngë dhe harta,
njerëz, figura të dritës
dhe ngjallim kufoma.
Nuk ushqejmë endacakun,
nuk e falim fyerjen
dhe vrasim gra që dashurojnë.
Në kaosin tonë errësira vret
me dritën e çmendurisë,
përbuzja e arsyes
ndez djajtë kundër engjëjve.
I vrasim…
Dënimi ynë çliron plumba
kur shohim statujën lakuriq të poetit.
BOSTON 02/06/2023
DO TË SHKRUAJ NJË LETËR
Do të shkruaj gjithmonë një letër
ta lexosh nën hijen e llampadarit mbrëmjeve;
fytyra jote ngjyrë lajthie,
një kurorë me lule jasemini të bardhë,
që kundron fluturimin e zogjve në qiell.
Do të shkruaj gjithmonë një letër…
imazhet e rreshtave
mbërrijnë në sytë e tu të lagësht,
përpara rrugës së parë të karrocës së postës.
Do të shkruaj gjithmonë një letër,
brengën e mungesës sate ta tret në dhembjen time
e cicërimat e zogjve në perëndimin e diellit,
t’iu arratisen zhurmave të endacakëve të natës.
Do të shkruaj gjithmonë një letër
se të adhuroj tani e përgjithmonë!
Do të shkruaj një letër…
Chicago 04/26/2023
