DJALI: “Babi, a mundem të të pyes për diçka?”
BABAI: “Po, sigurisht, cila është pyetja?”
DJALI: “Babi, sa merr në një orë?”
BABAI: “Kjo nuk është punë për ty, përse më pyet për një gjë të tillë?”
DJALI: “Thjesht dua ta di. Të lutem më thuaj, sa merr në një orë?”
BABAI: “Nëse do ta dish, unë marr 100 $ në orë”.
DJALI: “Ehë (kokulur!).
DJALI: “Babi, a mund të më japësh hua 50 dollarë?”
Babai nxehet së tepërmi me të.
BABAI: “Nëse arsyeja e vetme përse ma bërë këtë pyetje ishte që të më kërkoje lekë hua për të blerë një lodër të kotë ose për ndonjë marrëzi tjetër nga ato të tuat, atëherë më mirë marrsh te dhoma jote e në krevat. Dije që nuk është mirë të jesh kaq egoist. Çdo ditë ndahem në dysh nga puna e madhe që kryej dhe nuk pres nga ti një sjellje kaq foshnjore…..
Djaloshi shkon i qetë në dhomën e vet dhe mbyll derën.
Babai ulet dhe zemërohet edhe më tepër rreth pyetjes së djalit. Si guxon të më pyes se sa merr në një orë, me arsyen e vetme që të më kërkojë para?
Pas më shumë se një ore, babai qetësohet dhe nis të mendojë: Ndoshta kishte me të vërtetë nevojë për të blerë ndonjë gjë të rëndësishme me ato 50 dollarët. Në të vërtetë ai rrallë herë më kërkon para. Babai shkon tek dhoma e djalit dhe hap derën.
BABAI: “Biri im, a po fle?”
DJALI: “Jo babi, jam zgjuar”
BABAI: “E di biri im…po mendoja dhe ndoshta u tregova tepër i rreptë me ty pak më përpara. Kam kaluar një ditë të gjatë e të lodhshme dhe u shfryvanë ty. Ja ku i ke 50 dollarët që m’i kërkove”
Djaloshi ngrihet nga krevati dhe buzëqesh.
DJALI: “Oh, shumë faleminderit babi!”
Më pas, drejtohet kah jastëku dhe prej aty nxjerr disa kartëmonedha të zhubrosura 1, 5 dhe 10 dollarësh. Babai duke vënë re se djali i tij kishte para, nisi të zemërohej përsëri. Djaloshi po i numëronte me ngadalë paratë e tija dhe më pas shikon babanë e tij.
BABAI: “Përse më kërkove para, nëse i kishe?”
DJALI: “Sepse nuk kisha mjaftueshëm. Tani më dalin”.
“Babi, tani kam 100 dollarë. A mundem të blej një orë nga koha jote? Të lutem, nesër kthehu në shtëpi një orë më
herët. Kam shumë dëshirë të ha darkë me ty”.
Babait sikur t’i binte pika. Përqafoj djalin e tij dhe i kërkoj të falur.
Është një kujtim i vogël për të gjithë ju që punoni kaq shumë në jetë. Nuk duhet të lejojmë që koha të vërshojë si një lum, pa kaluar do kohë me ato persona që realisht janë të rëndësishëm për ne, me ato që i kemi përzemër.
Kujtohuni që t’i harxhoni 100 dollarë nga koha e juaj me ato që i doni shumë!
Nëse nesër do të vdesim, ndërmarrja ku punoni me shumë lehtësi mund t’ju zëvendësojë në pak ditë. Porse familja, shokët dhe miqtë që i lëmë, do e ndiejnë humbjen përgjatë gjithë jetës. Në fakt, nëse e mendojmë mirë, kohën më të madhe të jetës sonë e harxhojmë në punë dhe për punë, më shumë se sa për familjen tonë.
Ka gjëra që janë më të rëndësishme …..
Nga faqja e Arben Deda
