Shqip nga Aida Meti
“Pres të shpresoj edhe më shumë. Por unë kam rreth njëzet vjet që them se jam në fazën e rënies dhe po mendoj për jetën tjetër.
Nuk pres asgjë tjetër nga kjo jetë, kam plane për tjetrën. U pendova që nuk studiova kur munda. Tani më pëlqen të studioj, jo një herë. Ndoshta tani do të isha një njeri tjetër… me kravatë.
Nuk kam ëndërruar kurrë të këndoj, mendova se do të isha orëndreqës gjatë gjithë jetës sime. Duhet të jemi të vetëdijshëm se nuk ka gjë të tillë si lumturia.
Nuk e di, nëse dikush jeton për shembull njëqind e pesëdhjetë vjet, mendoj se dozat e lumturisë së përjetuar do të jenë 10%, në rastin më të mirë.
Nëse dikush është i vetëdijshëm për këtë, atëherë më duhet t’ju them se nuk më mungon asgjë.
Dihet se çdo gjë, çdo lumturi, çdo kënaqësi që mund të fitosh, gjithmonë paraprihet nga puna, nga një qëndrueshmëri që duhet të kesh: nëse nuk e prodhon atë, lumturia nuk do të vijë të të kërkojë.”
