a)
…shkruante një e perditshme italiane kur fitoren e së djathtës mezi po e përshëndeste mungesa e sentimentit të establishmentit europian;
“…është lindur qeveria e djathtë. Më e djathta se kurrë. Qeveri meloniane, më meloniane se asi’herë…”
Në fakt po t’i krahasosh cilësorët e subjektivizuar nuk thotë kaq në realitetin italian, sepse demokristianizmi gati gjysem-shekullor, ndonëse kishte plot elemente sociale, konsolidoi shtetin e së drejtës pa dalë kurrë nga fryma kushtetuese e konstituenteve gjithëpërfshirëse (qofshin keta stalinistë, toliatistë, berlinguerianë, gramshianë, apo nga regjimet e shkuara.)
E vërteta është se pavarësisht se kushtetutshmëria u sulmua pandërprerje nga propaganda majtiste edhe me armë nga Brigadat e kuqe dhe Mafia të financuara nga Kremlini dhe të vetëfinacuara, rezistoi deri në periudhen e “tangentopolit”.
Mbas kësaj periudhe pushtetit qendror iu afruan të majtët që deri n’atë kohë kishin qeverisur kryesisht pushtete vendore.
D’Alemjanet, bertinotianët, prodistët krijuan një të majtë laradashe me të gjitha versionet që spostohej gradualisht drejt një qendre pa identitet ideologjik, por që nepermjet mekanizmash parlamentare për të mos thënë ekstra-kushtetuese, jashtëpolitike, ishin gjithashtu laramane siç dhe i pranonte, ndoshta i donte burokracia europiane, sajonin pushtet te pavotuar duke mberritur deri tek “draghi” ose dragoi i fundit para kesaj legjislature.
E djathta gjithashtu e perfaqësuar kryesisht nga Berluskoni që mundohej të intepretonte të djathten politikisht ishte gjithashtu një fuzion i mjaftueshëm për të perfshirë të djathtët apo larmitë e tyre, po aq dhe rrjedhjet nga “olivistet” megjithatë me Krijimin e “Popullit të Lirisë, u shperbë në pjeset e pashkrira krejtesisht.
Një shtytje nga pushteti ia dhanë pikërisht burokratet e majte euro-globalistë të cilët sot siç dihet tani kanë dalë zbuluar me “Katar gate-in.”
Intelektualet e djathtë e të majtë të vendit, liberalë dhe jo, filluan kritikat e pakompromis kunder gjithë laradashëve politikë, pavaresisht se me çfarë pigmentesh ngjyronin flamujt e tyre grupimet.
Intelektualët e pavarur gjithashtu ishin të pamëshirshëm ndaj dy a më shumë standartësisë, duke prodhuar keshtu nje levizje populiste, “cinque stelle” të pakënaqesisë, por pa fizionomi të qartë politike. Levizje qe u provua pa produkt te mirefilltë politik, ndonëse qeverisi.
Qeveria “më meloniane se asiherë…” në fakt ka qënë brenda nocionit politik dhe vetëdijes intelektuale gjithmonë e gatshme e në krah të kushtetutshmerisë, vlerave morale, familjare, sociale dhe kombtare.
Më meloniania se kurrë duke qënë kritike ndaj bjerrjes së ketyre vlerave po dhe shitësve të ketyre vlerave, nuk do qeveriste sot, pa unisonin e intelektualëve të majtë, të djathtë e të pavarur, dhe nuk do t’i shkurtoheshin duart metastazike të Sorosit si një entitet armik i ketyre vlerave, po aq sa mafia endemike e vendit dhe ajo internacionale.
b)
E djathta shqiptare në mjedisin shqiptar ka mbetur si balena nën ujë. Sa duket nuk e nxjerr dot kryet mbi ujë, ose vetëm sa për të mbijetuar. Krahasimi meqe jemi dhe në kohë lufte, do t’i shkonte me ekuipazhin e nje nendetesje me zhytje të detyruar me minimumin e oksigjenit ekzistencial.
Midis arsyeve të shumta historike, arsyeja e madhe aktuale është se shoqëria shqiptare e polverizuar në periudhen diktatoriale, tani është shoqëri me liquido-më e lëngët(me gramatiken baumaniane) se kurrë, madje viskoze, sa duket se do ta mbysë të djathten pa e lënë te marrë ndonjëherë frymë.
Por më keq se shoqëria shqiptare dhe e djathta është e Majta.
Në çdo këqyrje ideologjike ose jo, politike ose jashtë politike, e majta demokratike ka vdekur në Shqiperi. Mjafton të permendesh ca emra intelektualësh që janë zhdukur nga skena politike qe as tv nuk i ftojnë per ndonjë mendim.
Ajo është mbytur e s’ka gjasa të mbijetojë nënujit të libertinëve, më saktë libertiçidëve(shqip liri vrasësve)
Libertiçidet sorosianë, sot janë shperndarë në menyrë kapilare në gjithë organizmin e vdekur të së majtes demokratike, ndersa kanë infektuar rëndë organizmin e shoqërisë shqiptare në tërësi.
Në këtë gjendje evolucioni i së majtes demokratike nuk ka shpresë deri në ndonjë “kryengritje” brenda pallatit.
Nuk besoj se me mjaullimat e një Braçe do të zgjohet ndonjë nerv demokratik i gjallë i kësaj force politike.
Por nuk do t’ja uroja kurrë kundershtarit tim ideologjik e politik një fat të tillë, jo për gjë, por për Shqiperinë me të dyja gjymtyret.
Ndryshe qendron puna me të Djathen shqiptare. E djathta shqiptare, ndonëse u pushtuar me puç sorosian në kupolen e saj, e ndihmuar fuqishëm nga “ur-budalleku” endemik tradicionalisht i saj, dhe shitjet si viça tek ultralibertiçinët, ka akoma nerva e sistem nervor të gjallë. Kjo ndoshta falë Zotit të trashendencës.
Bash’bejt si bejlurçinat e mesjetës së hershme që u shiten tek turqelia e kahershme per “spaleta” dhe na lanë pa pavaresi 500 vjet s’janë tjeter veç mbetje e trishtë dhe e refuzuar nga e djathta dhe qytetaria shqiptare.
Shoqëria shqiptare është e djathtë të cilen e kuptojnë kaq qartë intelektualët e djathtë, të majtë e të qendres; Familja, banesa, prona, vlerat morale kulturore, Kushtetuta, shteti e atdheu religjioni kanë qënë e mbeten me të njejtin protektorat pavaresisht emrave të perveçem. Sepse shoqëria shqiptare e di se kush mund t’i mbrojë e shpëtojë ato vlera që s’i zhduku dot as diktatura bolshevike më gjakatarja ne Europë, perjashtuar ca vlera materjale.
Sa per keqyresit e politikes europiane dhe asaj italiane, do u sugjeroja të ndiqnin se çfarë kritikash të pa kompromis i behën të majtes italiane që ka tentuar të shesë pikërisht këto vlera në shkëmbim të pushtetit nga ana e eksponentëve të majtë, por demokratikë, ndonëse e majta nuk është shuar në libertiçizëm si tek ne.
