Një ditë jeta filloi të endet nëpër botë. Eci dhe eci, derisa u takua rastësisht me një burrë të sëmurë. Gjymtyrët e këtij burri ishin aq të dobëta, sa ai mezi lëvizte nga vendi.
“Kush je ti?” e pyeti burri.
“Unë jam jeta”, u përgjigj ajo.
“Nëse je jeta, ndoshta mund të më shërosh,” i tha i sëmuri.
“Dua të të shëroj”, i tha jeta, por së shpejti do të më harrosh mua dhe sëmundjen tënde.”
“Si mund të të harroj!”, bërtiti burri.
“Epo, unë do të kthehem pas shtatë vjetësh, pastaj do të shohim,” i tha jeta. Jeta e spërkati të sëmurin me pluhurin që kishte marrë nga rruga dhe burri u ngrit menjëherë në këmbë.
Pastaj jeta vazhdoi dhe gjatë rrugës takoi një burrë me lebrozë.
“Kush je ti?” e pyeti burri.
“Unë jam jeta”.
“Jeta?”, tha i sëmuri. “Mund të më shërosh nga lebroza?”.
“Unë mundem,” u përgjigj jeta, por ju së shpejti do të më harroni mua dhe sëmundjen tuaj.”
“Unë përfundimisht nuk do t’ju harroj kurrë,” premtoi i sëmuri.
“E po, unë do të kthehem pas shtatë vjetësh, pastaj do të shohim,” i tha jeta. Jeta e spërkati këtë njeri gjithashtu me pluhurin që kishte marrë nga rruga, dhe i sëmuri u shërua menjëherë.
Jeta filloi të ecë dhe të ecë në rrugën e saj. Pas shumë ditësh, më në fund ajo takoi një njeri të verbër.
“Kush je ti?” e pyeti i verbri.
“Jeta!”
“Oh, jeta!”, thirri i verbri, i kënaqur. “Të lutem më ndihmo dhe më jep përsëri shikimin!”
“Unë dua ta bëj këtë, por ju së shpejti do të më harroni mua dhe verbërinë tuaj”, u përgjigj jeta.
“Unë nuk do t’ju harroj kurrë,” premtoi njeriu i verbër.
“E po, unë do të kthehem përsëri pas shtatë vjetësh, pastaj do të shohim,” tha jeta, duke e fshirë të verbrin me pluhurin e rrugës dhe i verbri shkëlqeu nga gëzimi që iu rikthye shikimi.
Kur kaluan shtatë vjet, jeta u kthye përsëri nëpër rrugën e saj. Ajo u shndërrua në një njeri të verbër dhe shkoi së pari te personi të cilit i kishte kthyer shikimin.
“Të lutem, më lër të kaloj natën me ty,” i tha jeta.
“Çfarë kërkon këtu?” i bërtiti burri asaj. “Largohu prej këtej! Edhe kjo më duhej mua, të strehoj një të verbër këtu!”
“E sheh?” i tha jeta, shtatë vjet më parë ti ishe i verbër. Unë të shërova atëherë. Dhe ju premtuat se nuk do ta harroni kurrë verbërinë tuaj dhe mua!”
Pastaj jeta hoqi pak pluhur nga rruga dhe e shpërndau në trupin e këtij personi mosmirënjohës. Që atëherë ai u verbua përsëri.
Pastaj jeta vazhdoi rrugën dhe erdhi tek personi që e kishte shëruar nga lebroza shtatë vjet më parë. Jeta u shndërrua në një lebroz dhe kërkoi strehim.
“Ik shporru!” i bërtiti asaj. “Do të më infektosh akoma!”
“E shikoni?” i tha jeta, shtatë vjet më parë ju shërova nga lebroza. Në atë kohë ju më premtuat se kurrë nuk do të më harroni mua dhe sëmundjen tuaj”. Pastaj jeta hoqi pak pluhur nga rruga dhe e shpërndau në trupin e njeriut. Në të njëjtin moment burri u infektua përsëri.
Duke vazhduar rrugën e saj, jeta u shndërrua në një person, gjymtyrët e të cilit ishin aq të dobëta saqë mezi lëvizte. Dhe kështu ajo vizitoi njeriun e parë që kishte shëruar shtatë vjet më parë.
“A mund të më strehoni sonte?”, e pyeti jeta.
“Me kënaqësi, hajde, hyr brenda”, e ftoi burri jetën. “Ulu, o i varfër, dua të të bëj diçka për të ngrënë. Unë e di shumë mirë se si ndihesh. Unë dikur kam qënë shumë i sëmurë, nuk mbahesha dot në këmbë, gjymtyrët e mia ishin të kalbura. Kjo më ndodhi vetëm shtatë vjet më parë kur jeta erdhi këtu dhe më shëroi. Në atë kohë ajo më tha se pas shtatë vjetësh donte të kthehej përsëri. Prisni këtu derisa të vijë jeta dhe ndoshta do t’ju ndihmojë edhe ju”!
“Unë jam vetë jeta”, u përgjigj jeta. “Ju jeni i vetmi nga të gjithë ata që nuk më kanë harruar as mua, as sëmundjen e tyre. Kjo është arsyeja pse ti do të jesh gjithmonë i shëndetshëm”.
Kur jeta i tha lamtumirë këtij njeriu të mirë, ajo e porositi atë:
“Jeta ndryshon vazhdimisht. Lumturia shpesh kthehet në pakënaqësi. Nevoja kthehet në pasuri dhe dashuria mund të kthehet në urrejtje. Askush nuk duhet ta harrojë këtë”!
Përrallë fantastike afrikane*
