Nëpër kraharor
një stuhi rrufeshë
dhe ujrat mahnitës të Poçemit…
Krahët
mbush me përqafime,
ndërsa iki tej
mbi dallgët e valles mallakastriote,
i dehur nga dashuria,
mikpritja e rrallë…
Ndërsa
buzëqeshjet e vajzave të bukura
zënë prit
posht degëve të ullinjve…
Jam Mallakastra
jam kënga shperthyese
mbi gonxhet e përflakura…
Jam brerorja shumëngjyrëshe e petaleve
mbi kurorën madhështore të Gradishtës…
Jam puthja e rrëmbyer fshehtas
në luginën e Vjosës
malli prej pelegrini
nëpër gurët enigmatik të Gjanicës…
Mos më zgjoni,
më lini në ëndërr…
më lini aty,
mes aromës mahnitese të trendelinës,
ku dashuria e parë
dënes ende duke pritur…
Po qiejt e thellë të Mallakastrës
pikojnë mjalt prej yjesh me
çyrekun verbues të hënës
nëpër buzët e mia
copza hëne dhe kokrra yjesh
si një grusht shegësh të shkërrmoqura…
Mallakastër
Princesha ime fisnike,
jam dashuruar me ty gjer në marrëzi…
Rruget e tua
me hijet e bajameve shëndritëse,
me hapat prej gjethesh të vajzave
Skifterët e vështrimit të djemëve, rrëmbejnë
pëllumbat e bardhë të gjinjëve
dhe ikin tej
nëpër bokërrishte krojesh pëshpëritës
me fshehtësitë e fshehtësive
ku fshehtas
zgjohet dashuria…
Jam Mallakastër,
jam zjarri dhe drita,
jam ëndrra dhe puthja…
jam brohroima e qiejeve të thellë,
me duart mbushur me vetëtima…
Jam Mallakastër,
vet bukuria,
zgjimi jam, vet dashuria…
Jam dita
e përmbytur në detin e diellit,
me puthjen
varur tek Hëna…
Vasil Tabaku, 24 Korrik 2017
