Av.Alfred Duka/ Do ta rrëzojmë ne, apo të presim Zotin?

Pika më e dobët, por njëkohësisht shpresohet edhe më e goditshme e Edi Ramës sigurisht që është “Super Struktura e Korrupsionit”, e ndërtuar me një Master Plan vit pas viti që prej më shumë se njëzet vjetësh, pandërprerë e papushim derisa ka mbërritur në ditët e sotme, me përmasat e një Perbindëshi, i cili shfaqet në format më unike të paktën në vendin tonë, duke filluar nga betonozimi i Tiranës, për të zbritur pak në Portin e Durrësit, rrethrrotulluar me Inceneratorët Fieri-Elbasan-Tiranë, vazhduar me pronat e Bregut si një Zonë Ekonomike e Interesit të Veçantë, që për lehtësi leximi përdorim Akronimin ZEIV, rrethuar me Dy Aeroporte si ai i Vlorës dhe pak më vonë i Sarandës, si dy Koka të Mashës së hekurt Tokë-Qiell dhe anasjelltas, e cila mban të mbërthyer brenda saj, ZIEV, me një tunel përbashkues si ai i Llogorasë, i cili suprimoi për tu lënë gati në harresë atë të Rrugës së Arbërit, pasi nuk se e ka interesin e influencës korruptive si ay i Trojeve të Bregut, i cili si për ironi të fatit, makineritë e të parit, u shkulën nga Qafë Murrizi, në mes të punimeve, zemrës së malit, fakt i cili provon interesin korruptiv, jo se ndërtimi i tij, nuk duhej, por se vështruar nga çdo pikëpamje ekonomike, nuk e konkurronte atë të Arbënit.
Aq i madh është interesi korruptiv, sa jo vetëm Rruga e Arbërit u la rrugëve, por edhe tuneli i saj, mbeti nën malin e patejdukshëm akoma, duke shkelur me më shumë se dyfishi i kohës së ndërtimit të tij dhe saj, zaten duke shkelur principe njerëzore të lashtë sa vetë njerzimi, të kryerjes së një pune, e cila kur has në vështirësi të paparashikueshme, mbeten dy rrugë-o hiqet dorë, ose shtohen forcat për përfundimin e saj, por kurrë nuk pakësohen ato siç po ndodh paradoksalisht me gravitetin e Llogorasë, si funksion i interesit korruptiv ashiqare, hapur ditën për diell, për ti quajtur të harruara Tendreat e Qendrave të Qyteteve që u bënë si u bënë, apo Kanabizimin e gjithë Shqipërisë, që edhe ai u harrua, si dominante e atyre që erdhën më pas.
Pyetja e parë që shtrohet është;
A duhet shkatërruar kjo Megastrukturë Korrupsioni? Pastaj me radhë; Kush mund ta bëjë këtë? Për të vijuar me; Si?
Nuk besoj se ka shqiptar, të paimplikuar në këtë Korrupsion, që nuk e dëshiron Shqipërinë, një vend normal. Këtij konstatimi i rri ngjitur pradigma e sinergjisë së vënies në lëvizje për ta ndryshuar këtë situatë jonormale. Pa shkuar tek pyetja e dytë, në çështje vjen një nënpyetje në dukje idiote, por që duhet marrë një kumt prej saj, se a janë të gatshëm shqiptarët për të lëvizur në këtë sens? Apo sa të gatshëm janë, është një tjetër pyetje po aq e rëndësishme? Kush e mat këtë gatishmëri? Ta kthejmë nga ana tjetër; Kush i pengon? A mos jemi një popull i korruptuar? Apo na pëlqen korrupsioni? Apo kemi respekt dhe nderim për të korruptuarit? A është i kundërshtueshëm fakti ndër ne, se të korruptuarit dhe arritjet e tyre përbëjnë qëllimin e shumicës sonë? Nuk është aq i thjeshtë ky fakt, përtej parimeve, pasi lartësitë sociale dhe politike në Arnautistanin tonë janë mbërritur vetëm nëpërmjet korrupsionit safi dhe në rastin më të mirë, e të shprehur më fort, të atij politik, por ai më i sigurti ka qenë ai shtetëror financiar. Modeli më i zi, që u jepet shqiptarëve, por model funksional ama dhe këtu tronditen ca themele të harruara si principe!
Historikisht shqiptarët për të realizuar qëllimet e tyre, e kanë lënë këtë vend, duke e kërkuar fatin e tyre jashtë tij-mjafton të përmendim në bllok Rilindjen Kombëtare, emër për emër, Nënën Tereza, Papa Klementin e XI, Karl Gega, Konica, e të tjerë deri në ditët e sotme që shkëlqejnë Universiteteve të botës, me shumë pak gjasa për tu kthyer një ditë. Përse nuk kthehen? Ndoshta ky vend është shumë i pisët, ose nuk ju del, ose ju rri ngushtë, ose ju zë frymën. Pra ky vend si i pushtuar, apo si i lirë, nuk se ka ndonjë ndryshim përsa i përket realizimit të ëndrrës dhe jetës këtu! Çfarë mund të thotë i shkreti njeri, kur e përplas kokën me përgjysmimin e shqiptarëve, apo të ikjes së më shumë syresh, se sa të atyre që ende nuk kanë ikur akoma, pasi mbeten shumë pak nesh, që janë të vendosur për të mos i marrë rrugët e Perendimit.
Ky është Alarm! Dhe këtë gjendje alarimi e bën më të Zi, kumti i KM, që thotë se Ikja është Trend!!! Po se deri në ç’kufi e ruan ky trend prekjen e masës kritike, kjo nuk na është shpjeguar nga KM! Ose sa përqind të shqiptarëve duhet të ikin, që të mos quhet më trend? Askush nuk e di.
Kështu ka qenë, por tani kambanat oshëtijnë aq rëndshëm, sa ndotja ka mbuluar dhenë.
Tani kemi mbërritur tek përgjigja e pyetjes së dytë; Kush duhet ta marrë përsipër këtë luftë, për ta shndërruar këtë vend në të jetueshëm? Kush tjetër përveç Opozitës? Si i ka Kredencialet e Ndershmërisë kjo Opozitë, por tu përballur me të korruptuarit e pushtetit? Kjo pyetje që vlen sa, bëhet a s’bëhet kjo luftë, kërkon një përgjigje që anipse nuk është më e pritshmja, ose ajo që duhet të jetë, pra një Opozitë e pastër dhe e ndershme, sidoqoftë në çdo rast është shumë më e pastër se ky pushtet i gërryer fund e majë nga korrupsioni. Por a mjafton? E thënë pak më ndryshe, shqiptarët nuk kanë shteg, as alternativë tjetër, përveçse “Nevojës Ekstreme”, që do të thotë se, për të shpëtuar dy, duhet “vrarë” njëri!
Në kushtet e mungesës së një opozite që duhet të jetë, e pastër, e re dhe dinamike, mbetet të hamë këtë Sorrën, në vend të Pulës që nuk e kemi!
Kemi mbërritur zhapa zhdrapa në pyetjen e fundit, por jo nga rëndësia; Si?
Kushti pa të cilin, në Shqipëri nuk vjen kurrë në pushtet, aq më tepër në këto kohëra, është sigurimi i mbështetjes së fortë ndërkombëtare nga ana e opozitës dhe, shtrëngimi i saj në dhënien e një goditje Knockdown, qeverisjes korruptive.
Mitingjet seriale, nuk bëhen për të rrëzuar qeverinë, sado e korruptuar që të jetë ajo dhe sado masive të zhvillohen protestat, por kanë për qëllim të vetëm, forcimin e Liderit dhe rritjen e besimit tek ay, asgjë më shumë! Përvoja 30 vjeçare, e ka dëshmuar këtë gjë, sa asgjë më shumë se këtë. Pra qeverisë, nuk ja ndjen për Mitingjet e opozitës, për të mos thënë se nxit një klimë më të rëndë korrupsioni me shtimin e intensitetit të KÇK.
As serialet e mitingjeve me pretendim në arritjen e një Mase Kritike të Protestuesve me qëllimin që të shkaktojë Krizë, aq sa të ulë qeverinë me opozitën në tryezë për zgjidhjen e saj, nuk se kanë ndodhur dhe as ka gjasa që të ndodhë, veçanërisht me problemet që kanë ende pa zgjidhur liderët e saj me faktorët më të rëndësishëm ndërkombëtarë.
Pa mbështetjen e qartë të Aleatëve Euroatlantik për opozitën, nuk mbërrin askund. Asnjëherë. Aq më tepër tani. Ata që i kanë dalë për Zot Opozitës, kanë barrën e rëndë, por të domosdoshme për ta realizuar këtë mbështetje dhe kjo qeveri bie për shumë pak kohë. Përndryshe jemi të dënuar të presim. Sa? Sa të thotë Zoti mbetet me thënë.