VATHËT
S’mbahet hija e fluturimeve tymzeza të qiellit
(Edhe në pasyrën tënde s’lanë gjurmë)
Kaloi vegimi imagjinativ i pambrojtur prej rrethit të artë të miklimeve.
Gurët e vathëve të tu, koralet kerkoja ,
Ika.
Zot që s’ribëhet -dëshirat zotrojë gjersa llampa të shuhet
Jashtë ulërijnë avionë,
E turmat mortore gumzhijnë
Dhe e di që s’ka dy jetë
Në kornizë kthehen meduzat e buta të mbrëmjes
Shënja e gishtrinjëve
Prej dheut do të ngrihen,
Ku vrigujt e zbehtë
Të duarve të groposura ndëkallen te koralet.
DITA DHE NATA
Edhe një pupël që fluturon
Mund ta vizatoj fytyrën tënde
Apo një rreze që luan kukamçefti mes mobiljesh reflektuar me pasqyrën e nje femije mbi çati ,mbi muret rrethues ,
Zgjaten e zvarriten avujt drejt majave të kavakëve, poshtë mbi një purtek papagalli mpreh sqepin e shpupuriset,
Pastaj nata kundëmon në sheshe e rrugica, gjithmonë këtë lodhje të rëndë,
Të fundosur e të ridalë pësëri prej shekujsh
Si prej çastesh në makthe
Që s’munden të rigjejnë dritën te sytë e tu,
Në sgafellën e zjarrtë-sërisht të njëjta thirrje e vajtime të gjata në verandë,
Nëse gjëmon papritur goditja që përflak gabzherrin e thyen krahët, ose lajmtarja e rrezikshme e agimit
Zgjon manastiret e spitalet
Me një zë të çjerr trompe.
Eugenio Montale (Genova, 12 tetor 1896 – Milano, 12 shtator 1981) ishte një poet dhe shkrimtar Italian, fitues i çmimit Nobël për letërsi në vitin 1975.
