Nga Selaniku, shkruan A. A.
Vëzhgim…
Sot në Selanik, ajo që bie në sy dhe shërben për krahasim në ekonomi, mbetet në të gjitha rastet nafta.
Në një nga distributorët e karburanteve vërejmë dhe ilustrohet në fotografi, se çmimi për litër naftë është gati 2 euro, pra barabartë ose më ulët nga çmimi i produktit në Shqipëri.
Le të ndalim te cilësia; gjithkush e di se cilësia e karburanteve në shtetin fqinj, s’ka të krahasuar me bruton që tregtohet në pikat tona të furnizimit.
Korrektësia në etalonin matës, pra litër e paguar në raport me litër-fakt, mbetet një realitet diferencues gjithashtu.
Paradoksi më esencial mbetet paga ditore në secilin vend.
Në Greqi, paga mesatare mujore është afërsisht 800 euro, kurse në Shqipëri, ajo vërtitet te 350 euro.
Pra, fqinjët, me një pagë më të madhe se qytetarët shqiptarë, e paguajnë litrin e naftës, sa ne ose më lirë edhe pse paguhen më tepër nga dyfishi jonë…
Kjo do të thotë që një qytetar grek, për 22 ditë punë në muaj, paguhet 36 euro në ditë, ose konvertuar, mer 18 litra naftë në ditë pune.
Qytetari shqiptar paguhet afërsisht 16 euro në ditë ose, konvertuar në 8 litra naftë në ditë.
Theksojmë se paga është mujore, pra për 30 ditë, por ne po konsiderojmë 22 ditë pune zyrtare, për rrjedhojë edhe “analizën punë—blerje nafte” po e bëjmë për aq ditë dhe 8 ditët e mbetura të muajit nuk po i llogarisim as pagë, as blerje. Gjithësesi mjafton për të arritur në përfundimin e idesë.
Ja pra, kjo është diferenca dhe mjerimi në të njëjtën kohë.
Kjo sjell pyetjen: Cilat politika ekonomike ndjek shteti shqiptar?
A janë këto praktika në shërbim të qytetarëve apo rrënim i tyre?
Përgjigjet e këtyre pyetjeve nuk mund t’i artikulojnë qytetarët, atyre ju mbetet që thjesht të reagojnë ndaj diskriminimit dhe varfërisë.
