Më shumë sesa një shprehje frazeologjike dhe më pak se një togfjalësh, është përcaktim i një gjendjeje të caktuar.
Përdoret shpesh në psikologji, sociologji, politikë, filozofi dhe në diskursin rutinor.
Psikologët e përdorën për herë të parë mbas ngjarjes së vitit 1973 në Stokholm, ku u tentua të grabitej një bankë…
Sindoroma e Stockholm-it është gjëndja psikologjike në të cilën vikitima e një pengmarrje mund të shfaq ndjenja pozitve ndaj pengmarrësit.
Në gusht të vitit 1973, një tentativë e dështuar për të grabitur bankën “Kreditbanken” në Stokholm të Suedisë përfundoi në marrjen peng të katër nëpunësve nga grabitësit e armatosur. Pas gjashtë ditë traktativash të policisë suedeze me pengmarrësit, kriza u zgjidh kënaqshëm dhe pengjet u liruan të padëmtuar – po të përjashtojmë sjelljen e tyre të çuditshme në ditët, javët dhe muajt pas këtij incidenti.
Sepse viktimat e këtij akti të rëndomtë terrorist, ndërsa mbaheshin të burgosur në një bodrum të bankës, u lidhën shpirtërisht me kriminelët që i mbanin peng, deri në atë pikë sa të tregonin mirëkuptim për arsyet e këtij akti e më pas, të përpiqeshin të siguronin ndihmë financiare për të paguar mbrojtjen ligjore të ish-xhelatëve të tyre dhe të dilnin në gjyq për të dëshmuar në favor të kusarëve.
Psikologët që e studiuan këtë reagim absurd, e quajtën “sindroma e Stokholmit”.
Menjëherë u vu re se kjo sindromë ndeshej rëndom në situata pengmarrjeje, por edhe në situata të tjera ku njëra palë mund të ushtronte lirisht dhunë ekstreme ndaj palës tjetër: në burgje e kampe përqendrimi, në marrëdhëniet midis shfrytëzuesve dhe prostitutave, ose edhe në familje ku burri keqtrajtonte gruan ose fëmijët.
(foto shoqëruese është e vitit 1973 nga ambientet e brendshme të bankës)
