Ngjarja e fundit me policine ku u përfshi zoti Adriatik Alimadhi, ish-deputet dhe kryetar i një partie politike, nuk është thjesht një incident i rëndomtë.
Rrëfimi publik i Alimadhit është tronditës, për nga përmbajtja dhe për nga përmasat e dhunës dhe tentativat për të manipuluar ngjarjen që përshkruan.
Ajo që e bën situatën edhe më shqetësuese është kontrasti i thellë mes dëshmisë personale dhe komunikatës zyrtare të Policisë së Shtetit.
Për komunikaten Alimadhi është një “keqbërës” që kundërshton policinë.
Në njoftimin për publikun nuk ka asnjë fjalë për përdorimin e forcës. As për ofendime. As për kamerat e sigurisë. Pyetja edhe në këtë rast mbetet: kush e shkruan të vërtetën zyrtare dhe mbi ç’bazë?
Komunikatat e policise, në vend që të jenë mjet transparence, shpesh dhe sidomos kur është përfshirë vetë shndërrohen në mburoja që fshijnë çdo gjurmë përgjegjësie. Asnjëherë nuk hetohet kush i harton. Asnjëherë nuk merren në pyetje autorët e deformimit të fakteve, autorët që lëndojne me të pavërteta me shume se dhuna policore
Një shtet i fortë matet me respektin për qytetarin në momentin kur ai është më i pambrojtur.
Nëse dhuna e policëse ekziston, ajo duhet ndëshkuar. Nëse pretendimet janë të rreme, atëherë duhet hetuar për shpifje. Por ajo që nuk mund të vazhdojë më janë dy histori krejt të kundërta për një ngjarje.
Duke patur parasysh se çfarë kanë thënë komunikatat në ngjarjet e meparshme, besoj 100% atë që thote qytetari Alimadhi!
Kamerat nuk gënjejnë.
Dhe që të mos vijohet me manipulimet, në radhë të parë nuk duhen hetuar ata që ushtrojnë dhunë, por ata që gënjejë dhe dezinformojne publikun.
