Në diskutimin e bërë në Byronë Politike (si i ftuar), të datës 1.6.1990 zëvendësministri i Punëve të Brendshme Zylyftar Ramizi ngriti problemin e asgjësimit të dosjeve që ndodheshin në kartotekat e degëve të punëve të brendshme në rrethe. Kartotekat ishin njësi të specializuara arkivash në veprim (me kohë të caktuar ruajtjeje të dosjeve), të cilat mbanin dosjet e bashkëpunëtorëve dhe të raportuarve në mënyrë të fshehtë. Ashtu u bë. U zhdukën dosjet e këshillimeve, të cilat ishin unikale dhe me shumë vlerë historike. Për këtë arsye, Shqipëria nuk ishte rast i ngjashëm me asnjë vend në Lindjen komuniste, në lidhje me konsultimin e dokumenteve. Personat që jetonin në vitin 1990 e më pas, kishin shumë pak mundësi për të konsultuar dosjet me të cilat ishin raportuar. Midis të tjerave, Z.Ramizi thotë:
“Ose le të marrim problemin e agjitacionit e të propagandës, për të cilin kemi një udhëzim që e përfunduam me shokët e gjykatës, të prokurorisë dhe të hetuesisë, të cilët janë plotësisht dakord. Për t’u zbatuar ky udhëzim, do të ketë përsëri hezitime, megjithëse e diskutuam më poshtë.
Ne mendojmë që me këtë udhëzim, të hiqen të gjitha emrat e personave që janë këshilluar. Bashkë me këtë të asgjësohen të gjitha dosjet e personave që janë këshilluar për 45 vjet, me të cilat janë mbushur të gjitha magazinat. Me këtë udhëzim mendojmë gjithashtu të heqim nga kartotekat tona materialet për të gjithë personat që kemi në përpunim për agjitacion e propagandë, që me ligjin e ri, nuk quhet më si i tillë, si dhe të atyre personave që kanë kohë që e kanë ndërprerë veprimtarinë armiqësore. Po ta lirojmë kartotekën nga të gjitha këto, duke i asgjësuar komplet, kam mendimin që i bëjmë mirë punës së partisë dhe popullit”.
