si një Medea para drakoniane
mënia e kolme
del kapilarësh nistorë të Iliades
na servir pije në barin e lagjes;
“…dhemb për dhëmb,
sy për sy
nefesh për nefesh…!”-unë
poeti biblik, pi
bashkë me tim Vrases
na perqaf në distancë intime
me të njejtin veshtrim
si dashnore e rastësishme
e të dyve, mënia.
Parfumi i saj pa formë
që ngjan me atë të kamerieres
merr faqes shkrepore
e davaritet në trajtë mjegulle
drejt majes,
ku mbërrin veç dielli,
ku banon vetëm shpendi i flamurit,
e shetisin si në bulevarde të gjëra
amëldhitë tameltore të përkrenares
“E di?-thotë bashkepijetari,
-çoç’kam lexuar dhe unë,
shkruan bukur poezi. Dhe me ç’më kanë thënë
…ca artikuj të zi.”
duke shmangur verejtjen
e artikujve që ngucin ndonjë nerv dhimbes
të pusht-etit,
i them;
“s’e di,
po sot në kohë të hiper-netit,
kjo monogami,
s’është veç anomali
të mbetesh adhurues i Safos,
së njejtës zonjë, qysh fëmi.”
“Sa të duhen,”-ferkon ai gishtat
e monedhave. Duket qarte
veshtrimi i tij me harkun e vetullave
mëton për Sofijen e katit të gjashtë.
“Ah jo, jo. Nuk është Sofija…e pallatit
është një poeteshe e stërlashtë
punë muzash…
“lëri këto ti…! U tha, u bë,-ndreq kravaten im vrases.-
I njoh femrat e muzeut,
vëri gishtin. Një për një i ke
në rresht te këmbet”
e bishtnoj repliken
të profanoj me fukarallek sqarimesh
bujarinë e tij të bardhë;
se muzat kimerike nuk janë muzetë
as jetojnë si ne
me Sofijen tonë në të njejten mehallë.
“Shendet, poet! ”
tringëllin goten e tij me timen
im vrasesi biblik
“Gezuar!”-them unë.
Dhe goten e veres zbraz
me hov spartan.
…por ndjej se hurbi i fresket
zhdredhon nga shpori i ezofagut
më ftoh gjoksin
e fillon të çelë petale të lengshme lulkuqesh
mbi bardhesinë e këmishës
“Heu!-degjoj piskamen e tim vrasësi
i zverdhur meit
ngrirë n’ajer si lemzë
e ka zënë gjaku…
I betohem se nuk kam dhimbje
dhe se vdekja s’është kaq e hatashme
“Urgjenca…!” -provoj të mbërrij zmart-fonin,
po trupi s’e mba’ drejtpeshimin
muskujt ftohtë te krahut nuk përgjigjen
me komandu indet e falangjeve
qe kanë nisur me urgjencë dekompozimin
. . .
në vend të epilogut, sindromi i Abelit;
Nuk mbahet mend prej sa epokash gjeologjike
unë bibliku
simbolikisht-dy krenësh
ngujuar si një hijatus valëvitës
mes dy dimensionesh poroze;
Jetës dhe asaj Tjetres…
duhet t’i kundroj të dyja horizontet
po dhe sot e kesaj dite
thuhemi e shkruhemi me tim vrasës
(për ekonomi të detyrueshme shkrimi pa metafora)
komunikojmë kryesisht me “meme dhe parabola”)
“Hello bro…!”
Këtej Kaini rri gjithë kohen me vella
veç se Abeli shallin e errët
në qafë e mba.
“s’do mend brother,” -më shkruan im vrasës
-Abeli nën shallin e errët
ruan varrën e shpatës
