Rrëfimi nga destora.com.
Një burrë 90-vjeçar po ecte i vetëm dhe dukej që ishte shumë i lodhur, madje ai po llafoste me vete.
Një grua që e pa duke kaluar aty pari bëri atë që fare mirë do ta quanim si përkufizimi i njerëzores!
Sot, teksa po shkoja në shtëpi, pashë një plak që ecte i vetëm, shumë ngadalë dhe me shumë kujdes. Vazhdova rrugën, por diçka më bëri të kthehesha…
Iu afrova dhe e pyeta se ku po shkonte.
M’u përgjigj se, do shkonte në Coles që është rreth 2 km larg, kështu që unë ofrova ta çoja atje me makinën time. Buzëqeshja më e sinqertë në botë u formua në fytyrën e tij ndërsa pranoi.
Rrugës kuptova se ai ishte 80% i verbër dhe kishte jetuar vetëm për 20 vitet e fundit që kur i vdiq gruaja.
Jo vetëm kaq, por 2 vjet më parë ai u godit nga një makinë – e cila nuk ndali ta çonte në spital, por e braktisi në vendin e aksidentit.
Goditja kishte rezultuar në një thyerje të kofshës.
Në fund tha diçka që më trishtoi edhe më shumë… Askush nuk iu afrua kurrë me dashamirësi sikurse bëra unë.
Kjo çfarë them më poshtë nuk është moral, por thjesht ndjenjë e sinqertë:
Të moshuarit janë të vetmuar sepse ne i shmangim ata. Herën tjetër që të shihni dikë që ka nevojë për ndihmën tuaj, mos hezitoni ta ofroni atë me një buzëqeshje. Kanë kaluar kaq shumë dhe është e padrejtë t’i lëmë mënjanë, vetëm për shkak të moshës.
