1) FLOKE BORE MBI BERLIN
Buzëçelur do flokë bore krejt pa pritur
Mbi Berlin ranë e mbinë prapë si mështekna
Ku është Muri?
Prej mallkimesh mërzitur
Thonë po pi birrë Kaizer, diku fshehur.
2) DORE PER DORE
Dorë për dorë si kroi me borën e vetmuar në bjeshkë
Si qumështi me fijen e barit, dorë për dorë.
Dorë për dorë si shkronja me pyllin e prerë në besë
Si djepi me buzën përvëluar për puthje, dorë për dorë.
Dorë për dorë si malli me këmishën e hollë të mungesës
Si hëna me një yll që kërthijohet, gjunjëvrarë, dorë për dorë
Dorë për dorë si polici me vrasësin që është fshehur
Si shtëpia dhe hija e varrit, dorë për dorë.
Dorë për dorë si dita më një pyetje pingul mbi ballë
Si geri me arrën që gërryen në zguer të lisit, dorë për dorë
Dorë për dorë si unë dhe heshtja rrotull që më pi ngadalë
Si lulja dhe trupi që tretet nën rrënjët e saj, dorë për dorë.
3) SHESHI I SEKSEREVE
Pash në pash, pa u përdredhur, dot s’e çakam pyllin e sekserëve!
Gjithfarë fytyrash larë në dush dylli, sy macesh, kravata të modës së
mijëvjeçarit të dytë
Pëshpëshe dinake krye në krye, dy nga dy: rrallë bëhen bashkë tre
(Nëse s’llogaritim trotuarin që shkelet e lëpin lëmoshën e ditës).
Shitblerje apartamentesh, trojesh të zëna me forcë, muranash me
myshk në kufi, gjysështetesh,
Nepërka e hollë e pëshpërimës zhbiron mure, shemb shtretër
bashkëshortorë, zbraz gota, gjak derdh.
Ç’popullsi pyllnajë në një pëllëmbë vend, platformë nafte mbi valë deti
Hartë, Kullë Babiloni, gjithë gjuhët e pares, të gjalla e të vdekura.
Të tjera fytyra dylli, dhe sy macesh prapë, dhe kravata Pierre Cardin të
sfilatave që priten
Çuçllamë krye në krye, gjatë një coffee-break a në një tavolinë rrumbullake
Emisarë me qeveri mbështjellë me celofan nëpër valixhe
Me qeveri që fryhen si shkumë, ringrejnë, rrëzojnë e rrenojnë fate.
Te sheshi i sekserëve s’u shitkan gazetat: lajmet e tyre aty janë shumë
të vjetra
Një alo… dhe logu tkurret e rrudhet: ç’trajtë do të marrë pas një ore harta?
Dhjetëmijë varre thashë, sall dhjetëmijë. Rrokatur ky qenka, si s’merr vesh robi
Dhjetëmijë një garsonierë te Vorri i Bamit, thashë, parafabrikat.
Muzgu këtu mund të nisë në agun me krehër vese krehur
Java këtu mund të mbyllet në syrin e larë të së hënës
Dhe Dita e Jetës në një qese plastmasi mund të ngulfatet, të kopë e të vdesë
Ose – a nuk është njësoj? – në një çantë diplomatësh.
4) EKLIPS
Një ujk i zi vrapon nëpër qiell
Me qingjin e hënës në gojë.
Blegërima e saj e hollë
I lagu gjethet që dridhen.
Te dera e shtëpisë sime lumi
Dyllë i verdhë po lutet.
Dritë klandestine e fshehur nën valë
E nën një hije ujku.
5) RASHE NE GJUNJE E U LUTA
Sa ia nisën këngës kanxhat e mesnatës më fluturoi gjumi
Po më vlonte koka
Miza, yje, bomba, gra, anije kozmike, libra, ujq brenda ashtit të saj, brenda
rrashtit të saj
Fijet e flokëve haheshin me shoqja-shoqen në të gjitha gjuhët e Babilonit e të
internetit
Rashë në gjunjë e u luta
Jam apo nuk jam?
Të qofsha falë o Zot
Më dhe këmbë të gjata të lehta si ajri, turru, m’i dhe e më the
Turru nga përtejbota në këtë botë, nga toka në qiell, në përtejqiell, fluturim.
Ku jam tashti
Në këtë terr të verbët
Në terr po këndojnë gjelat
Jam apo nuk jam?
Të qofsha falë o Zot
Më vure ndërmjet shpatullave një kokë sa një gogël
Në këtë kokë sa një gogël a sa një kungull i vogël mund të rrijë rruzullimi, ma dhe e
më the, mund të rrijë krejt gjithësia që digjet rrotull e sillet si kotull
Veç ruaje kryet kur ta kthesh në të majtë e në të djathtë e para e mbrapa, kujdesu
për këtë kokë si gogël
Ruaju mos të përdridhet qafa e brishtë si qafë trice, e hollë fije peri
Mos të këputet e mjerë
Kjo kokë
E të bjerë.
Të qofsha falë o Zot
Mbi shpatulla çka më vure:
Eshtë aty
Rruzulli
A
Kungulli?
Të qofsha falë o Zot
Më dhe sy depërtues, këqyr, m’i dhe e më the,
Këqyr përtej gardhit përtej varrit përtej gurit përtej gjumit përtej dritës përtej pritës
përtej tjetrit përtej vetit,
Përtej Njeriut jo,
Përtej Njeriut mos këqyr, je mirë te Njeriu, aty rri, m’i dhe e më the.
Kush është përtej Njeriut o Zot?
Të qofsha falë
Shfaqmu të të shoh!
Rashë në gjunjë e u luta
Përmbytur në kripë syri po më djeg
Lot është apo djersë?
Thirrje a dënesë?
Dikush supesh më shkundi
E gjelat s’po pushonin
Më shkundi e më foli:
Një marrëveshje me Qiellin është shkruar, kur Ai të lëshoi mbi tokë, të dha e të tha
Të ndihmoj unë shumë
Po ndihmoji vetes pak
Ndihmoji vetes pak,
Ndihmoji vetes prapë!
Një marrëveshje me Qiellin është shkruar, kur Ai të lëshoi mbi tokë, të dha e të tha.
Shtrirë në vig jam a në mes të natës dhëndërr,
Endërr jam a zhgjëndërr?
6) VAJZA E AEROPORTIT
Prej s’diseku u shfaq e s’diseku po shkonte
Vetëtimë e thyer nëpër degë
Një ulurimë ujkonje e ndoqi pas.
Ndërsa flokët e saj e mbushën me pyll krejt një qytet
Unë e pashë veten të shtrirë në vig
7) TE VDEKURIT VDIQEN
Të Vdekurit vdiqën
Dheu ankohet se nga Parajsa po vijnë gjithnjë e më rrallë ftesa drejtuar
banorëve të tij
Parajsa ankohet se Dheu nuk po ia çon njerëzit sipas kontratës hyjnore
Aty-këtu lulet e Parajsës gati po japin shpirt prej mërzisë për rrallimin e bujtësve
nëpër hotele
Ndodh që të mbërthyera nga krizat ia shkulin petlat shoqja-shoqes aq fort sa zogjtë qajnë
As lulet as zogjtë s’e kuptojnë plojën shpirtërore të botës
Më mirë të jesh lule, zog a njeri në këtë botë?
Të Vdekurit vdiqën
U vjetruan si librat e paluar në një raft të kaditshëm, trashëguar prej shtëpisë së
prindve, letërsi e dalë mode
U vjetruan si verë nëpër bodrumet shpella të thella, ku nuk bën as ngrohtë as
ftohtë
Si verë që bëhet më e kërkuar kur merr ngjyrën e ndryshkut.
8) KURRKUSH NUK ÇON LULE TE DASHURITE E HUMBURA
Kurrkush nuk qan për dashuritë e humbura
Që s’rrojnë as s’japin dot shpirt, mbetur peng qe mija vjet para Krishtit.
Lotët u pikojnë kripë e thajnë lule buzësh
Lotët u pikojnë vesë që të lahen takimet.
Kurrkush nuk lutet për dashuritë e humbura
Zogj veshur në zi nëpër tela violine prej nëntokës në Diell
Njerëzit s’e kthejnë kryet: “Ky paska qenë fati juaj,
Më e bukur për ne u bëka bota me fatin tuaj të zi!”
Kurrkush nuk dënes për ju, Rozafa dashurish të flijuara,
Veç të mjerëve që ju patën: njerëz çkado, gjeni, lypës, popuj
Mbi qumështin e dashurive-Rozafa qeveritë ngrenë kolltukët
Me qumështin e dashurive-Rozafa klubet e natës lajnë kofshët.
Për ikjen tuaj të bardhë një shtatore s’u ngrit kund
Akull bojëqielli i ngrirë në sy, që kullon e s’di ku derdhet.
Gjithfarë dashurish të flijuara, as lule s’mbjell kush për ju
Shtatore koralesh hisehupuna, që ndriçoni fundin e detit.
9) NATE NE RAGUZE
Nëpër qiell hëna ul një brisk të verdhë
Floknajën blu i pret natës butë-butë
Deti me kufje yjesh të lagur në veshë
Bie në gjumë
Duke ndier muzikën e gurëve
10) ODE PER FISNIKERINE E NEPERKEMBUR
Fisnikëri e nëpërkëmbur e këmbëve!
Instinkti gjenial i këmbëve të nxjerr faqebardhë, kur koka harrohet në
xhep, në kokërr të gjumit
Këmbët të çojnë në shtëpi kur koka mbytet në një gotë ujë me përqindje
të lartë alkooli
Borxhet e kokës i paguajnë përunjësisht këmbët: kush s’ka krye ka këmbë!
Këmbët bajnë natë e ditë në qafë një kuintal eshtra, rropulli , kokë e
turlifarë mishrash, pa bërë ëh as oh,
Këmbët i hanë shkelmat e parë, mbushen me plagë e prapë
nuk bëjnë lutje me dekretue dekorata këmbësh
Aq më pak shtatore këmbësh.
Këmbët janë njëmijë herë më besnike se syri: kurrë s’i zbulojnë
qytetet e fshehta ku shkelin
Këmbët janë njëmijë herë më të pastra se goja: e vetmja erë e tyre
është era e ndershme e djersës
Këmbët janë njëmijë herë më të lexueshme se fytyra, po kurrë
s’kërkojnë me ua vu fotografinë në gazetë, as te pllaka e varrit
Puthjet përvëlojnë kur marrin zjarr prej këmbëve
Bukuria e gruas zbret prej qiellit e bëhet tokësore nëpërmjet këmbëve,
dhe nëpërmjet këmbëve zgjon qiej të tjerë, bëhet kometë
Prekjet e këmbëve tingëllojnë e rrinë varur në hapësirë duke lëshuar valë
rrathë-rrathë
Ka prekje këmbësh që çelin aty për aty bisqe të gjelbër plot fllad ose bisqe
që digjen me flakë të kaltër psherëtimash,
Këmbët e gruas pikojnë pikë-pikë duke lënë një vijë drite a një varg yjesh anës
rrugës me bar.
Këmbët e marrin fëmijën për dore prej Botës së Poshtme dhe e bien në
Botë të Epër, saktësisht si në përrallë
Dhe prapë një ditë e marrin e e kthejnë aty ku e patën marrë dikur
besnikërisht
Lum kush vdes në këmbë
Lum edhe ai që i ha këmbët e veta deri në gju për të mos e ndalë
fluturimin qiellor me shqipen shpëtimtare të përrallës
(Qe, edhe kur fluturon në krahë të tjetërkujt prapë këmbët flijohen fisnikërisht!)
11) E PARA U ZGJUA UJVARA
E para u zgjua ujvara
(Po flinte në këmbë në shkëmb)
Arusha e bardhë e mjegullës
Ahishtës së lagur hungëroi
E para u zgjua mes reve
Një pyetje si shpellë: përse ?
Mbi kodër u shkund dardha e egër
Ranë kokrrat mbi bar e mbi vesë
E para një vajzë në dritare
(E solli në sqep cili zog?)
Hijedritë dridhet ekrani
Për ata që më s’do të zgjohen!
12) ULURIMA
Nëpër pistën e qiellit rrëshqet avioni
Slitë e bardhë veriu: ujqit e tërheqin.
Ulurima e tyre vorbullon ndër hone
Rrëzohet e shpurdh e shpirt jep poshtë nesh.
E bula ajri përvidhen prej trupit të yjeve
Te dritarja e Boeingut rrahin me grushta:
-Në hënëzat e mollëzave tua a na pranon ti Lidia?
Puthje bëhemi, pikla loti e rruaza gushe.
Por Lidia e lodhur, në ndenjëse fle
E në aeroportin e Zurihut do të na ndahen udhët.
Më ka thënë se kurrgjë në botë gjumin s’mund t’ia trembë
Veç në qoftë ulurimë ujku.
Qiej të përthimë, ujq të përhimë
Memecërisht me turirin përpjetë po uluroni
Memecërisht, ju që i bartni përmbi shpinë
Dhe anijet Discover dhe dimrat e botës.
E larg në një luginë bjeshke me vjollca sa syri
E vetmja që kodet e valixhes m’i njeh
Ulurima lëpin e shnduk e thith
Cicën e vet.
13) NATEN E MBREMSHME ESHTE KRYER KRIMI
Natën e mbrëmshme është kryer krimi
Veç këto shenja u gjetën:
Perëndimi i detit u gjet i fshehur nëpër unaza diamanti
(Dallgët dënesnin përmbys përmbi bar)
Thellësia e detit kish humbur në një njoftim të Nasas për zbulimin e
një tjetër vrime të zezë
Thellësia e detit kish humbur në një varr klandestinësh në ujëra.
Deti më s’u pa
Thashethemet e natjes thanë se detin e mblodhën peshkatarët nëpër rrjeta
E ngarkuan në kurriz, në kokrriza kripe, në karroca të vjetra
E nëpër agshol
E qitën me e shitë në qytet
Përgënjeshtrimet thanë se deti është parë lot i varur në një fletë ulliri.
Natën e mbrëmshme është kryer krimi
Veç këto shenja u gjetën
Vrasësit janë larguar në drejtim të paditur.
14) NJE PYETJE ME PAK, MIKU IM PYLL
Miku im pyll,
Ti njësoj do të jesh këtu edhe pas një moti edhe pas njëqind e një motesh, edhe
në u dëshmoftë ngrohja e planetit
Do të jesh
Duke pritur dimra e duke pritur vera
Duke përtypur kujtime si gështenja të pjekura
Duke përkundur foshnjat e pagjuma – gjethet
Duke u giciluar prej pikthave që të çukitin sqetullat
Duke lëpirë lëvoret e çara të qarrave plot varrë – varre rrufesh
Duke nuhatur tymin pranveror të barbekjuve,
mustaqet e trembura të ketrave pas trungjeve,
mjedrat flakë të kuqe
derdhur prush për tokë
Dhe duke bërë njëmijë pyetje pa kuptim
Për botën.
Por nuk do të pyesësh për fërkemat e mi të përmalluar nëpër borë:
ku shkuan, ç’u bënë?
As për avullin që nxjerr qenia ime përvëlim dhe e var këmishë të bardhë
nëpër degët e qelqta të veriut
As për briskun Victorinox, me të cilin desha me gdhendë emrin në stup të
ahut, po një lepurush më këqyri i habitur,
As për trillin tim të çartur me rrëmbye hënën këmbëhollë që del me taka të larta
thepave të Jungfraut 4400 metra përmbi det
Për trillin tim të çartur me e zhveshë hënën siç e ka bërë nëna mbi fletët e shtruara
me çarçafë bore e me u shkri me të, zjarri të kallë qiellin
As për pëshpërimën e hënës: në daç me më pasë mua,
tredhe diellin!
Ti s’ke me pyetë, pyll,
As për mirësitë e mia
As për marrëzitë e mia
S’jam i pari as i mbrami i tjetërsuar përmjedis lisave të tu
Duke rrëshqitur si curril, si kopil, si psherëtimë pas një puthjeje të thellë, si ujk
çartan shpelle, si ufo, si buf, si fjollë tymi, si bori makine, si cicërimë, si bletë, si violinist i verbët,
si fjalëkalim për Vetëveten,
si askush,
si gjithkush
Miku im pyll,
Ani pse s’ke me pyetë
Një pyetje më pak a një pyetje më shumë është krejt njëlloj
Përderisa nuk mund t’u shpëtosh dot një milion pyetjeve të tjera pa përgjigje
Për Boen.
15) SHETIS VETEM
Rrugë belholla me këmisha rigash të gjelbra vere, vajza
Vajza me kokrriza të tejdukshme ajri që u pëlcasin nëpër
Faqe
Parqe
Që përdallgen deri në qiellin e shtatë në përflakje dashurish rrotulluese
Rrotulluese
Celuloza e nostalgjive në një fotoaparat të vjetër.
Nga ▬Gazeta Nacional
19.02,2012
