Sabrina është një vajzë shtatë vjeçare që nuk mund përqëndrohet në shkollë.
Ajo ngrihet vazhdimisht, hutohet, fluturon me mendime dhe nuk ndjek mësimet. Mësuesit e saj shqetësohen për të, e ndëshkojnë, e qortojnë, shpërblejnë ato pak herë që ajo është e vëmendshme, por asgjë.
Sabrina nuk di të ulet dhe nuk mund të jetë e vëmendshme. Kur vjen në shtëpi, e dënon edhe nëna e saj. Pra, jo vetëm që ajo, Sabrina, ka nota dhe ndëshkime të këqija në shkollë, por i vuan ato edhe në shtëpi.
Një ditë, mamaja e Sabrinës thirret në shkollë. Zonja, e trishtuar si dikush që pret një lajm të keq, shkon në dhomën këshillit pedagogjik.
Mësuesit flasin për sëmundje, për një çrregullim të dukshëm. Ndoshta është hiperaktivitet ose ndoshta ajo ka nevojë për një mjekim. Gjatë intervistës vjen një mësuese e vjetër që e njeh vajzën e vogël. Ajo u kërkon të gjithë të rriturve, nënës dhe kolegëve, ta ndjekin në një dhomë ngjitur nga ku ajo mund të shihet ende.
Teksa largohet, i thotë Sabrinës se do të kthehen së shpejti dhe ndez një radio të vjetër me muzikë.
Ndërsa vajza është vetëm në dhomë, ajo menjëherë ngrihet dhe fillon të lëvizë lart e poshtë duke ndjekur muzikën në ajër me këmbët dhe zemrën e saj.
Mësuesja buzëqesh ndërsa kolegët dhe nëna e shikojnë mes konfuzionit dhe dhembshurisë, siç bëhet shpesh me të vjetrën.
Kështu aj thotë: “E shihni?
Sabrina nuk është e sëmurë, Vajza është një kërcimtare!”
Ajo rekomandon që nëna e saj ta çojë në një klasë kërcimi dhe që kolegët ta bëjnë të kërcejë herë pas here. Ajo ndjek mësimin e saj të parë dhe kur kthehet në shtëpi i thotë nënës së saj: “Të gjithë janë si unë, askush nuk mund të ulet atje!”
Në vitin 1981, pas një karriere si kërcimtare, duke hapur akademinë e saj të kërcimit dhe duke marrë njohje ndërkombëtare për artin e saj.
A e dini kush është Sabrina si personazh i këtij tregimi ?
Ajo është Gillian Lynne, e cila u bë koreografja e muzikalit “Macet”.
Shpresojmë që të gjithë fëmijët “të ndryshëm” të gjejnë të rritur të aftë për t’i mirëpritur për atë që janë dhe jo për atë që u mungon. Rrofshin dallimet, delet e zeza të vogla dhe të keqkuptuarit. Janë ata që krijojnë bukurinë në këtë botë.
