Te lagjia mes krojesh
më përkund kujtimi.
Tek rrjedh fëmijëria
Buzë një burimi.
Nga Përroi i Madh,
ky “burim” shkon lart.
Ngjitet mbi një breg,
shtrihet shpat më shpat.
Hip e zbrit në pemë,
tek Mani i Bardhë.
Si shuhej aq ëmbël
etja me një dhallë?!
Tek iu hidhja degëve
ngjaja dallëndyshe.
Nga dega më priste
Prehri i gjyshes.
Gjyshja e mirë Sose,
që s’iu sosën hallet!
Më mbante për dore
si shami në valle.
Kushërirë ballisti,
ish ajo nga nëna.
Dikur nga kjo lidhje,
desh u ndodhi gjëma!
Ishte kohë lufte,
ditë të vështira.
Ku e keqja rrinte
Ngjitur tek e mira.
Kushdo që nuk kishte,
orientim prej fisi.
Befas përfundonte,
një bujashkë lisi.
Autoriteti
S’qe veç moshë madhore.
Por nderim i lindur
si për një shenjtore..
Cili, vallë, guxonte
të më vriste shpirtin?
“Do rrëmbejë mashanë!”
-u thoshte për nipin.
“Ky do bëhet trim
si Fetiu i shkuar.
Mbase jo për pushkë,
por diç në të shkruar”!
Ndaj në kokë të djepit
poshtë jastëkut vure.
Një laps e një letër
dhe jo një kobure.
Mallin për vëllain,
det me pika loti.
E ktheve për mua,
Në bekim prej Zoti.
Pas dorës së saj
kohë e parë më vate.
Unë bëja ‘xudhira’,
tjetri pas i hante.
Një shkop të lëmuar
prerë nga degë murrizi.
Kush i prekte nipin –
e kish te kurrizi.
Gjyshja ime e mirë,
lis i paktë, i gjatë.
Unë në bankë shkolle,
ajo rënë në shtrat.
Në mjegulla moshe
i humbi vështrimi.
Dhe ashtu, prapë nipit
i shihte mësimin.
Mora udhë të mbarë
si shkollar në fshat.
Pas vdekjes së gjyshes,
u bëra i prapë.
Kohë me trazira,
në ç’ marri më shpure!
Sa një “të madhi”
i rashë me dru furre.
Afër një burimi
nën një degë dardhe.
Më hipi të puthja
një si lozonjare.
“Të madhit të fshatit”
Sa më tha “rrugaç”.
Në mesin e njerëzve,
i dhashë një kërbaç.
Gjyshja, me merak
që pranë s’më ishte.
Nën dhè tek dremiste
shkopin lart lëvizte.
Kufirin më dukej
se ndahej me lumë.
Mjafton not të dije,
dhe mbaroje punë!
Por më kapën befas
si miun në çark.
Me shkop diktature
më kthyen në fshat.
Fëmijëria ime –
rebelim i brishtë.
Me gjemba në këmbë,
me plagë në shpirt!
Po me frymë lirie
më shëndoshej shpirti.
Qe bekim i gjyshes
që të tillë më rriti
Zogjtë nëpër ajër
bëjnë parabola.
Vështrimi i gjyshes
Më ndiqte te shkolla.
E unë rritesha
në ara e lumaqe.
Muzgu lart në qiell
mbushej manushaqe.
Gjyshja më largohej
tutje, larg në vite…
Edhe më afrohej
në proverba e rite.
Fshati im i dashur
ku jeta më nisi,
nën një hënë të verdhë
posi kulaç misri.
Mbi hapat e mia
ecin dallëndyshet.
Ku lulet e mollës
M’i çel frymë e gjyshes.
_________________________
*Botuar tek libri poetik
“Muzgje të lodhura”
Viti 1999.
