Sqarim dhe ndjesë Z.Kristo Çipa dhe lexuesve tanë: Para pak ditësh, neutrale.al ka publikuar poezinë “MËMËDHEU” nën autorësinë e të famshmit dhe të paharruarit Lefter Çipa.
Në fakt autori i asaj poezie është Kristo Çipa, vëllai i Lefterit.
Dera e Çipajve është e gjitha e shquar, por redaktori jonë, po lexoi atë mbiemër, menjëherë shkruan Lefter në mënyrë instiktive…
Më poshtë vargjet nga Kristo…
Kur mugëtirat e shekujve të perandorisë osmane po tretnin egzistencën e kombit shqiptar , në malet e Dangëllisë çfaqej një dritë hyjnore që si në shpellën e Belmehelmit njoftonte lindjen e shtetit të ardhshëm shqiptar. Në breza e shekuj shqiptarët i janë mirënjohës familjes FRASHALLINJ
TEK AI QIRI PO VETE
Merrëm udhë me kal të mallit
Shpjerm në vise Dangëllie
Gjithë lulet do ja marr Majit
Dhe do ua çoj Frashëllinjve
Do zbres diellin t’u shpie
Dhe atij i bëjnë hije
Të shikoj dritën e tyre
Aty ku s’afrohet nata
Zemrën në duar zbërthyer
Shkoj në gjunjë e jo me hapa
Të kungohem n’atë derë
Ma atë mençurinë e gjerë
Mbaje frymën komb i zbardhur!
Psherëti o shpirt shqiptari!
Këtu ngjallja na ka ardhur
Këta na ngritën nga varri
Nëpër vise Dangëllie
Ç’fryn një erë shenjtërie
Si në Mekë vijnë radhë shpirtrat
Besimtarë edhe paganë
Qirin-shpresë kanë ndezë rilindsat
Të gjallët ikin matanë
Tek ai qiri po vete
Me rrënjët e kësaj jete
Nuk të lë o kohë harese
Të m’i mjegullosh gjenitë
Nga dritë e tyre marr reze
Dhe me to do t’i hap sytë
Derë e Frashëllinjve është Vezufi ynë
Tretja e qirinjve bëri Shqipërinë
☆☆☆☆☆
Kam shkuar disa herë në krahinën e Çajupit të madh, Zagorinë. Atje magjia e malit, arave të vogla, shtëpive me dritare shpirti dhe njerëzve të papërsëritshëm në zgjuarsi ,kulturë, mikpritje dhe bukuri shpirtërore dhe vajzat zana- hyjnore.
Para 16 vjetësh krijova një poezi- këngë për këto bukuri
ZANË E ZALLIT-ZAGORITE
Si era që shket mbi brigje
Pa hapur porta dhe shtigje
Erdhe në zemër më zbrite
Si verë e vjetër godite
Zanë e zallit-zagorite
Shpirtin me buzë ma pive
Si lisin në brinjë më shtrive
Ri e lutem perëndive
Ja më ngjall ! Ja bëmë zgjidhje
Zanë e zallit-zagorite
Nuk e di a më shpëtove?!
Unë marr frymë nga buza jote
☆☆☆☆☆
GËZUAR PASHKËT
Krishti u ngjall!- Vërtet u ngjall!
Ti që solle dritën, gozhdë ne të dhamë
Të premten të pritëm, ik nga erdhe!- thamë!
Ri mes nesh ti vrasës!Ti je dëshirë fati!
Ndaj për njëzet shekuj, lan duart Pilati
Frikë nga drita kemi, ërrësirën mbollëm
Dashnor të saj jemi,shtrat mëkatin zgjodhëm
Ne s’jemi barbar, plot me diell shpirtin
Gjakun në damarë njësoj si të Krishtit
Botën edhe mendjen na i ka marrë nata
Ndaj e shtrojmë ëndjen të e zbardhë Pashka
Merrni dritë që s’soset! Ju a sjell mesnata
Mendjet edhe gjokset le ti marrë RINGJALLJA!
Kungou ,rilind, shpirti ynë me verë
Vetveten e bind, jeta shkon një herë!
☆☆☆☆☆
Sa herë udha më shpie mbi katundin e prerë, rrëke amanetesh ma zënë udhën përpara dhe unë poeti ngjyej penën në këto rrëke dhe u‘a nis mërgimtarëve
FLET ME GJUHË TË PËRGJAKUR
( Mërmërimë amaneti)
Kryqet gri heshtin mbi koka
Myshk memeci fle mbi varre
Qemeri -qefin mbi porta
Dhe verbim në çdo dritare
Sup më sup gurët gremisur
Ikur çatitë, arratisur
Sa arap ka qenë inati
Tek një lis qan një kambanë
Mesha endet monopatit
Zbret me mjegullën- thimjamë
Fshat i prerë qerpik shkrumbuar
Me jorgan gjaku mbuluar
I veshur me psherëtimë
Ha çdo vit qoshe dhe trarë
Ende shkëmben me Turqinë
i mbledh djemtë e jep ushtarë
Dhe çdo vit dehet si deti
Pi nga gjaku që vet derdhi
Kur shikon stërnipin fshat
Përmbi dete vena hapur
Kap për flokësh lisa e rrap
U flet me gjuhë të përgjakur
Bekuar luftë – mynxyra
Sesa paqe- shkretëtira!
