Ngjizur e rritur në ajër pa-liri,
hekurash mbërthyer, filiz, në djep
s’na shpëtoi dot limfa, as dielli mbi sy,
reumatizma e prangave na përkuli, si pleq…
Himnesh false, lavdi shpirtrash në kryq
Çajnë eshtrat, thellë, ua fshehim syve…
Hekurat në trup, tru, në ah-et e shpirtit,
në fjalët e pa thënë, fshehur perëndive.
Kot na thërrisni, s’i gjendemi dot kujt
S’guxuam dot t’i gjendemi…as Vetes
As njeriut s’i kënduam, dashurisë kurrë
Ura e harqe ngjitëm, kështjella pushtetesh…
Mërguam nga beteja, nga fjala e jeta,
S’nderohemi dot si pleq të thinjur
S’ishim dot të rinj, as burra s’u bëmë
zëre s’kemi qenë, ende-robër, lindur…
Një ditë hekurat rrëzohen nga ndryshku
Do bjerë dhe trungu, tharë si eshkë
S’do bëhet lajm, pa lot limfe trungu
Zogjtë s’kthehen, ku syth s’ka, as gjeth…
