Solli në shqip Aida Meti
“Venecia ishte vetë thelbi i pasionit të fshehura dhe të heshtura, të asketizmit dhe të humbjes së bashku. Wagner, i cili e kishte zgjedhur për të kaluar pjesën e fundit atje për jetën e tij, ai i kishte shkruar kunatit të tij Liszt disa muaj më parë para se t’i japësh lamtumirën botës: “Vdekja është e bukur vetëm në Venecia”. dhe Nietzsche, si dhe do të thotë se nëse ai mendonte për të fshehtën ai mendoi për Pragën dhe nëse ai mendoi për muzikën ai mendoi për Venedikun, atij i pëlqente ta përkufizonte atë si “seksi i lagësht i Evropës”. Miazmat e tij sensual dhe i sëmurë kishte mahnitur Mahlerin, Stravinskin, Chopin dhe Thomas Mann. Një vit apo më shumë që kalova në Venecia ishte si një parantezë për një sëmundje të gjatë, ose si një arratisje e fshehtë me një të dashur, në mosvazhdimësi totale me para dhe me pas, si kjo i shkëputur nga pjesa tjetër që është e vështirë të mbash mend me gjallëri dhe nuk dallohet me skica të mprehta, si p.sh nuk mund ta dallosh një ëndërr dhe ndonjëherë mendon se nuk është në të vërtetë nuk ka ndodhur kurrë. Personazhet që takova atje ishin ekskluzivë dhe unikë; pothuajse artistë të një cirku imagjinar.”
Giuliano Adler – Mote dhe rreze – Kapitulli 10
