Si sot 32 vjet ma parë në 10 Dhjetor 1990-të.
U çuam rreth orës 7 dhe bashkë me Kristi Minga, Gjon Marko dhe Erid Hamzarain (që nuk jeton më) zumë derën e Fakultetit të Ndërtimit duke e ba me fjalë që të mos përdorim forcë me asnji bashkëstudent megjithëse në ato kushte edhe mund ta bënim.
Dolëm heret sepse studentët e Durrsit vinin shpejt me tren.
Erdhën edhe Myftar Gjana, Kujtim Allaraj dhe tjerë më pas dhe u bashkuam tek dera e jashtme e fakultetit.
Hera e parë që pashë se kishim kaq shumë durrsakë në fakultetin tonë.
Megjithëse ftohtë asnjeri nuk tentoi që të hynte në fakultet.
Kjo ish shenja e parë e mirë pasi me Myftarin dhe shokë të tjerë kishim si plan marshimin në kolonë si fakultet mes për mes Tiranës deri në Qytet Studenti.
Pas durrsakëve, ora 8.00, mbushi plotë si asnjëherë oborrin e fakultetit me studentë ku patëm vetëm një incident të vogel me një student tropojan që po e përmend me iniciale Z.S. ( Detajet i theksoi sepse janë qindra studentë dëshmitarë okular të çdo veprimi të bërë në atë kohë)
Pedagogëve që erdhën dhe ngjitën shkallët u hapëm rrugën.
Vetem tre ndër ta dolën në oborr me rregjistra në dorë për t’u bërë presion studentëve me të cilët kishin mësim e të tjerët ndiqnin me vështrim grupin e studentëve nga dritaret.
Nga ora 8.30, nga shkallët, Myftar Gjana që dallohej për artikulim të shkëlqyer dhe qartësi mendimi, u shpjegoi idene që të marshonim në rresht, kolonë për tre në Qytet Studenti.
Vendosëm që itinerari të ishte trotuarit të unazës pasi e dinim që në Sheshin “Skënderbej”, ku ende ndodhej busti i diktatorit, nuk do t’na lejonin të kalonim dhe nuk donim të përsërisim njarjen e një dite ma parë tek Liceu Artistik, ku studentëve ju mbyllën rrugën me forca speciale policore.
U nisëm në rresht dhe unë me Myftarin mundoheshim të ruanim ecjen në kolonë.
Ishim shumë e nuk i numrova, por disa “dembelë” na hypën në autobuzin e unazës.
Tek 21 Dhjetori rruga në drejtim të qendres ish bllokuar nga forca te shumta policie.
Ne vazhduam marshimin në anë të Lanës nga Shallvaret sepse e dinim që kalimi te Piramida do sillte prapë përplasje e dhunë.
Në anën tjetër marshonin disa makina që ne i quanim “Breshkat” e Policisë të cilët na jepnin të kuptonim bllokimin e çdo ure deri tek rruga e Elbasanit, ku një kordon kish bllokuar rrugën kryesore duke na lanë të hapur atë që njihet si rrugica e studentëve mes shtëpive prej qerpiçi që na kishin strehu nji ditë ma parë.
Kur kemi mrritë tek çezmat e Godinës 12, autoporlanti dha lajmin “Inxhinieria e Ndërtimit është me ne”.
Shpërthyen ovacionet dhe na hapën rrugën që të zbrisnim në shesh.
Më mori nga krahu Arben Lika dhe më prezantoi me Azem Hajdarin tek tribuna e improvizuar.
Nga lart pashë që ishim shumë, shumë më teper se 10 mijë studentë që kish Universiteti në ora 9.30 të datës 10 Dhjetor 1990.
Zbrita poshtë te shokët e fakultetit dhe Myftari e Ridvan Peshkëpia ndenjën në tribunë.
Ndërkohë që oratorë të ndryshëm merrnin fjalën, sheshi dhe lulishtet ishin mbushur e në darke turma i kalonte 100 mijë vetët.
Mbaj mend nga oratorët, kur Myftar Gjana ndezi turmen me kërkesën “Të shkarkohet Byroja Politike” si dhe deklaratën e Berishës: “Jam me Ju”.
Presioni i “ushtrisë” 100 mijëshe të Azem Hajdarit detyroi Ramiz Alinë të pranonte Dialog.
Ish Beteja e parë e fituar me diktaturën 45 vjeçare pasi nuk kish ndodhë ndonjëherë një gjunjëzim i tillë i PKSH.
Dy betejat më pare kishin kenë vetëm beteja studente-diktaturë, por Ne për tre ditë arritëm ta kthenim në luftë Popull-Diktaturë.
