Ernest Koliqi: Ti thue se jeton, por rrehesh

Ti thue se jeton, por rrehesh. Ti je shlye prej numrit të gjallëve qyshse je ndry në kët dugaje mbushë me mall. Ky asht vorri yt. E sa për Shqipni, po të siguroj un se ka me qindrue. Prandej mos ban merak se edhe flamujt kan me t’u shit
-Posi…. u ba Shqipnija. Dalin te marret e vikasin rrnoftë Shqipënia! Ti i mençëm përgjigje tue bërtit në kupë të qiellës : rrnoftë, po, e shpejt me porositë flamuj. Na shkyeju rrnoftë, e ti shit, ban pare tue tregue mbi ndiesit tona. Lojë e bukur, por s’të ka dalë….
Gaspër Tragaci, lëshoi shtizën e u avit kërcënueshëm kah djali.
Flamuri ra për tokë. Hilushi s’luejti vendit.
Shikonte sytë e ftohtë qi lëshojshin shkëndija idhnimi. Tregtari u ndal para tij.
– Mos me kenë hatri i miksis së moçme qi kam me shpinë t’ante, dij unë …
I riu ia priti
– Për hatër t’asaj miksije tash qes bejte me t’u shit flamujt..
Me za qi i dridhej prej pezmit tjetri ia kthei:
-po, zati ti s”din veç me qit bejta. Jeto me prralla, bieru mbas andrrave. Me vjen keq per gjind tuj se tash i qet ne rruge te madhe, me shka shof une. Hajt, hajt, qit bejta e duaje Shqipnin: bejtat e Shqipnija
kane me te qite ne drite….
U afrue edhe ma teper e peshperiti si ne nje fishkullime:
– U shitne a s’u shitne flamujt, qendroi a s’qendroi Shqipnija, une kam mjaft shyqyr, me jetue, a more vesh e tash jashte….
-Kadale… ia priti djaloshi me t’eger e syt i vetuen- dal vete e s’asht nevoja me me qit jashte ti.
Por edhe nje fjale due me t’a thane e te lutem vire ne vesh si at kshill qe me dhae par ne dugaje.
Ti thue se jeton, por rrehesh. Ti je shlye prej numrit te gjalleve qyshse je ndry ne ket dugaje mbushe me mall. Ky asht vorri yt. E sa per Shqipni, po te siguroj un se ka me qindrue. Prandej mos ban merak se edhe flamujt kan me t’u shit krejt, por rueje shpirtin tand mos tia shitish dreqit.
E Hilush Viza doli, lehtesue ne zemer nga ai shfrim, me thith ajer te kulluet n’udhe sepse era e asaj dugaje i mirrte frymën.