Që nga shkolla e mesme dhe pastaj kur fillova studimet në fakultet, gjatë pushimeve të verës i ndihmoja babait në ndërtimin e shtëpive në fshatin tonë dhe në fshatrat përreth.
Siç ndodh në trevat tona, gjithmonë ka njerëz kurreshtar, saherë që ndërtohet diçka e re apo kryhet një punë, Ai e kishte zakon që e zbatonte gati në përfundim të çdo shtëpie që e punonim.
Kur filloninim me vendosjen e tjegullave mbi strukturën prej druri të çatisë, në një pikë të caktuar e linte një tjegull shtrembër. Tek në fund me disa lëvizje të vogla të tjegullave tjera afër saj, çdo gjë merrte formën e vet uniforme. Dhe gjithmonë do të gjendej dikush, syri i të cilit nuk do të ndalej tjetërkund, por drejtohej pikërisht në atë pikë ku ishte tjegulla e vendosur keq, dhe nga oborri i shtëpisë së vet do të bërtiste që ta dëgjonim nga largësia:
O Baca Selim! E paske lanë shtremtë një qeremide.
Nëse do të ishin në të njëjtën moshë, apo më i vjetër do ta thërriste në emër.
Babai i falënderonte për vërejtjen, ose i thoshte se e kishte bërë për të mos marr mësysh shtëpia.
