Balil Gjini/ Tetori i letërsisë…, por e lexoj, si “Terrori i Letërsisë”

Shumë herë e lexoj “Terrori i letërsisë”. Të gjitha këto takime me shkrimtarin, me letërsinë, janë në thelb absurde. Është fantazma e një rituali veshur i gjithi me rrecka-pecka. Sepse lexuesi nuk e do shkrimtarin. Madje ai nuk ekziston fare. Si mund të na dojë dikush që nuk ekziston? Vihet në takime me njerëz që nuk kanë lexuar asnjë libër të shkrimtarit, asnjë faqe, asnjë paragraf. Kanë lexuar diçka sa për takimin, njëlloj fastfudi që ngjërohet në këmbë. Vijnë në takimin sepse “duhet”, thjesht për prestigj, s’po, më keq akoma, sepse i detyrojnë. Ata, në thelb, e urrejnë shkrimtarin, e urrejnë metodologjinë e tij të vjetëruar, ligjërimin patetik, gjithçka të dalë boja në fjalët dhe gjestet e tij. Ata duan idolet e tik-tokut. Duan Vali Korleonen që shqipton vetëm dy fjalë: Krokodail dhe absolutly. Duan gjestet dhe sjelljet e tij idiote. Le ta duan! Këtu s’ka asgjë tragjike. Tragjike është këmbëngulja e shkrimtarit për t’iu imponuar. Kjo e bën atë të urryer dhe qesharak. Duke pasur respekt për lexuesit e paktë, të vërtetë, ky lloj lexuesi, që ekziston sa për modë, meriton shpërfilljen, përbuzjen. Shkrimtari shkruan për kënaqësinë e vetes së vet, dhe të një grupi miqsh që vërtet e pëlqejnë letërsinë. Në djall vafshin takime të tilla idiote që bëhen barrela për të mbajtur kulte false, statuja prej allçie.