..
Erdhëm nga Gjermania të malluar.
Kalova në Librazhd dhe s’mund të rrija pa ndaluar tek kokat e prera të dy Poetëve Martirë Genci dhe Vilsoni.
Më datën 17 ishte 45 vjetori i Pushkatimit të Tyre nga kriminelët Komunistë .
Ndalova dhe fëmijët filluan nga pyetjet:
Kush jan këta ..?
Pse jua kan prere kokat..?
Kush i vrau ..?
Pse ..?
Çfarë bënë ..?
..
U mundova t’ju kthej përgjigje të shkutra.
Bem disa foto dhe nisëm rrugëtimin .
Në makinë përsëri pyetjet:
Çfarë ishin ata që bëre foto ?
U përgjigja:
Ata Ishin Poetë, Shkruanin Poezi .
E pse i vranë?
Hëmm. Sepse në Shqiperi ishte Komunizëm.
O Babi po Edi Rama a është komunist ?
Po, përgjigjem prerë.
O babi unë kam frikë, më tha djali .
Çfarë frike ke?- pyes unë tani.
Mos shkruaj më në facebok, të lutem babi!
Mos shkruaj asnjë poezi .
Mos shkruaj o babi, do të vrasin edhe ty .
Plasi e qara në makinë.
Hapa krahun, ndala makinën ,
O zemrat e mija , tani s’të vret njeri.
O babi hajde ikim, të lutem ikim.
Ikim në Gjermani sa nuk na kan ndaluar ende.
Ti shkruan tek Facebooku unë të kam lexuar .
Po e panë komunistët që shkruan poezi, do të vrasin edhe ty si ata xhaxhat me kokë të prerë.
O Zot, ç’më gjeti thashë me vete.
I qetësova duke u thënë që ne kemi pasaporta gjermane dhe s’mund të na bëjnë asgjë .
Pyetjet për poetët dhe historinë e tyre vazhduan deri në orën 01 të natës, atëherë kur lodhja i detyroi të mbyllnin sytë.
S’e kisha provuar këtë eksperiencë me fëmijët, ngaqë kanë qenë të vegjël.
Tani që kanë filluar të kuptojnë, shpesh herë më vënë në pozita të vështira .
Deri tani në kokën e tyre ishte kultivuar dashuria për Shqipërinë.
Do ta kem të vështirë tani e tutje që në trurin e tyre të ndaj të keqen komuniste nga Atdheu Shqipëri që në këtë vend janë vrarë njerëz vetëm e vetëm se kan shkruajtur poezi .
