Poezia e së dielës

MIMOZA REXHVELAJ

Ka lindur në Fier me 21.01.1981 dhe është rritur në Malësinë e Madhe, ku jeton dhe punon. Ka studiuar në Universitetin e Shkodrës “Luigj Gurakuqi”, në degën Gjuhë-Letërsi, ku ka marrë titullin mësuese. Ka marrë gradën “Mastër” në “Etnokulturë”. Është diplomuar në Fakultetit të Drejtësisë Tiranë, juridik.
Është autore e katër librave me poezi dhe një studimi letrarë përkatësisht:
-“Dashuri ti je mëkati im” 2002
-“Fshima lotin” 2004
-“Jepi fjalës kohë”, 2006
-“Vështrim mbi poezinë e
Diasporës”. 2012
-“Vrap i çmëndur” 2017
-“ I da si ljubav!” “Dhe dashuri qofsh!” Përkthim në gjuhën malazese nga “Qendra për ruajtjen dhe zhvillimin e kulturës së pakicave e Malit të zi” 2019

Është vlerësuar ndër vite me çmimet “Penda e Artë e Migjenit”, “Ibrahim Rugova” në Istog, “Mirënjohje” në “Takimi i Poeteshave” , “Mirënjohje” në “Takimet Letrare” në Ulqin; ka marrë titullin “Poete e talentuar”, nga revista “Fjala”, “Poete e psikologjisë dhe përformamcës poetike” Pegas Albania, “Mirënjohje” tek “Ora e Maleve” në Rozhaj, si dhe “Mirënjohje” nga revista “Laburemos”. Së fundit vlersuar më “Shkrimtarja më e mirë e veriut” nga Agjensia Buna 1 “Best 10 North”

Vlersuar në dy festivalet me vendin e dytë dhe vendin e tretë “Pranvera poetike Durrsake” nga Klubi i shkrimtarëve dhe artistëve Durrës.

1-Peng

S’i besoj zhgënjimit…
por ai u bë zot
i shpirtit…
bëj ta vras,
s’e vras dot…
më ka zënë rob
hija e tij më lidhi peng.

2-Mos ngurro të lutem!

Më thuaj miku im
Pse e kap për leckash ëndrrën,
Si guxon kur titrat e saj
Janë kode që ti nuk i kupton?

Pas ëndrrës së zhdjergun
E pas hamendjesh të zhegituna
Pse kacaviresh pas viaskave të fatit
Për të vozitur pak më vonë
Në rudinat e hapësirave të asgjësë
Të shtruara si qilima nga askushët?

Më thuaj, miku im, të lutem shumë
A mundesh me e ndez ashklën
E fundit e të bërë shkarpë
Nga bliri plak që tendoset e tkurret
Prej t’hollimit të halleve të përditshme
Me ethet e rritjes së filizave të njomë.

E me mazën e buzëve të spërkatura
Me lëng qershie në djerrinën e lagët
Në stomin ku thinjat thinjen sak!

Më thuaj, të lutem miku im
A është lindja e diellit mbi Korab
Njera nga magjitë ku njerëzit besojnë
Më shumë se vozitja me varkë në Had?

A i varin diku mbi asgjë ëndrrat
E vargojtë e gjakut i lëkundin?

Më thuaj, mos hesht e mos ik
Pa më thënë se koha po na çmend,
Duke na i lodhur ruazat e kurrizit
Për të na bërë më të fortë se hiçi!

Teshtima të molisura numëroj
Në sarkofagun e duhmave të lagështa,
Të varreve të harruara në periferi
Ku urtanët e poetët pa hise nuk janë!

Te embramja mos shko larg
Pa më thënë se një hije mortale
Të nguc me i ba bashkë zemrat
E kjoftëlargut me ja dhanë për meze!

Pritjen shekullore mos ma trishto
Ma palos e ma lër në fund të kopshtit
Se vjen fëmijëria ime turravrap aty
Për të dëgjuar se ç’ka deshte me më thanë!

3-Vajtoje serenatën, kitarë !

I premtove shpirtit një serenatë,
Me kitarën e vjetër të harresës,
Kumbon vaji, zërave të natës
Puhizë mbetur, shtegtare e largët.
Trupi i kitarës së pa prekur
i varur në gozhdë, murin ledhaton
Martir i dashurisë së fjetur
Tingull i vrarë, këngëzen më zgjon.

Murg në manastirin e kujtimeve
struket bosh, shpresa melodioze
Shuhet mes qirinjve të kishës
Për dikë, luten sorrat zëçjerrë….

Shpirti i zgjat dorën premtimit
Serenatën vajtoma, zemër e kitarës.
Mes gurve të varrit, simfonia
gulçon heshtjen e zhurmëshme
Tingujt shuhen…
Nën dritën e hënës…
Këndoma serenatën
kitarë!
Paqshëm të tretem
mes tingujve të latuar…

4-Të rinj në dashuri

Lindëm e rilindëm
mes filizash njomshtakë
pimë qumësht dallëndysheje.
Flakëm si letra të pashkruara
dashuri në sokak.

Po çerdhen tonë
e ngritëm me sakrifica…
dashuria jonë shtegtare
zuri vend në hapësirë.

Dhe stina e re…
trokiti me plasje sythesh
lastarë që çelin plot dritë,
e dy lule çukisin në jetë…

Natyra…
mbushet me lakmi
kur dashuria pin freski….
dhe stina e vjetër
zilia e bren
nga shija e fishkur…

Gazi ngryset
në skutat e rrudhave.
Por shpirti
kërkon pasion sërisht…

Në vjeshtë bien petalet
Në pranverë çelin sythe të rinj.

5-Robëreshë e puthjes së parë

Ku shkoi puthja e parë
U fsheh në male
Apo në zall
U mbyt në lumë
A çeli në fushë
Apo e gëlltiti një drenushë?
Ku shkoi puthja e parë?
Avulloi në det apo u bë vullkan?
E rrëmbyen zogjtë lart në pemë
Me zakonin e panjohur
ngritën folen.
Një ditë të pabesë
Do të të zë në çark,
Do të shkul pemët,
Do të rrëzoj gurët nga mali
Do të bëj hatan.
Erë do të bëhem
E do të bëj zap!
Jam robëreshë e puthjes së parë.