Erdhëm sot me një qëllim të vetëm: të nderojmë rrënjët tona, gjakun dhe kujtesën e atyre burrave e grave që diktatura i vrau, i burgosi, i masakroi dhe i zhduku pa asnjë varr. Ky është borxhi që kemi ndaj tyre dhe ndaj vetes, sepse një komb që harron viktimat e tij, shndërrohet në bashkëfajtor me krimin.
Në këtë kuptim, dita e sotme, “Dita Ndërkombëtare e të Zhdukurve – Kufiri i shpresës dhe i vdekjes 1944-1991”, duhej të ishte një ditë e shenjtë. Një ditë e dhimbjes dhe e kujtimit, jo e manipulimit.
Por surpriza e hidhur e ditës ishte se hapjen e kujtesës e mori në dorë zonja Spiropali, përfaqësuese e një qeverie që nuk ka asnjë lidhje me dhimbjen tonë, por që përfaqëson vazhdimësinë e asaj trashëgimie politike që mbajti të gjallë kulturën e mohimit dhe të pandëshkueshmërisë.
Ne u larguam në mënyrë demonstrative, sepse nuk mund të lejojmë që kujtimi i etërve tanë të shndërrohet në skenografi politike. Nuk mund ta bëj kujtimin e tim eti pis me ngjarje të tilla. Kjo është kufiri im moral. Ky është detyrimi im njerëzor.
Turp i madh për ata që bëjnë prapaskena, që ftojnë e organizojnë ngjarje të tilla pa asnjë transparencë, duke mos e shënuar në ftesë se kush do të ishte aty. Kjo është një formë tjetër dhune morale ndaj nesh, viktimave dhe trashëgimtarëve të viktimave.
Një gjë duhet të kuptohet qartë: gjakatarët dhe viktimat nuk mund të jenë bashkë në të njëjtën sallë. Ata që ekzekutuan dhe ata që u ekzekutuan nuk mund të rrinë krah për krah si të ishin pjesë e të njëjtit kujtim,sepse kjo do të ishte fyerja më e madhe ndaj atyre që dhanë jetën, ndaj atyre që u zhdukën pa varr, ndaj kujtesës sonë.
Historia nuk mund të fshihet me buzëqeshje cinike dhe fjalime boshe. Kujtesa nuk mund të përdhoset me propagandë.
Dhimbja jonë, nuk është dekor për pushtetin.
