Sot është Dita Kombëtare e Fëmijëve Jetim në Shqipëri. Dhe në këtë ditë, heshtja institucionale flet më shumë se çdo fjalë.
Rreth 27 mijë fëmijë jetim jetojnë sot në Shqipëri – pa njërin apo të dy prindërit. Por vetëm rreth 1000 prej tyre trajtohen me status të posaçëm dhe marrin 98 mijë lekë në muaj. Të tjerët? Ata mbahen gjallë nga një skemë që s’ka as ndjeshmëri sociale, as llogjikë njerëzore: 11 mijë, 15 mijë, 20 apo 30 mijë lekë në muaj, në varësi të kontributeve të prindit që nuk jeton më.
Po si mundet një nënë të mbajë një fëmijë me 15 mijë lekë në muaj? Si mund të paguhet ushqimi, veshja, librat, ilaçet, qiraja, energjia?
Kjo nuk është mbështetje. Është tallje. Është padrejtësi.
Në një shtet që shpërdoron miliona për luks dhe propagandë, fëmijët jetim janë kthyer në statistikë, jo në prioritet.
Nuk ka asnjë politikë reale shtetërore për ta. As strehim. As edukim të dedikuar. As mbështetje për nënat që sakrifikojnë çdo ditë për t’i rritur vetëm.
Jetimët nuk kanë nevojë për lëmoshë.
Kanë nevojë për një sistem që nuk i ndëshkon për fatin që nuk e zgjodhën vetë.
Sepse kur një shtet nuk kujdeset për më të pambrojturit, nuk është thjesht neglizhent.
Është i kalbur.
