Fëmijët largohen; duhet t’i pranosh me atë kusht, duhet t’i rrisësh me atë ide, duhet ta pranosh atë realitet.
Dhe nuk është se ata largohen; është jeta që i merr. Ju nuk jeni më qendra e tyre. Ju nuk jeni më autoriteti.
Ju nuk udhëhiqni dot ata, ju pranoni zgjedhjen e tyre.
Ju nuk mund të projektoni të ardhmen e tyre, por ta respektoni zgjedhjen e tyre. Ata tashmë kanë nevojë për një dashuri tjetër, një fole tjetër dhe perspektiva të tjera. Ata tashmë janë rritur dhe duan të hapin krahët dhe të fluturojnë.
Personaliteti i tyre tashmë eshtë formuar. Nuk mjafton asgjë për ta ruajtur, as mbrojtja juaj për të shmangur dështimet.
Ju duhet të qëndroni në rrënjën e pemës së tij, në lëvoren e strukturës së tij, në thellësinë e zemrës së tij. Duhet ta lëmë anijen të niset dhe ne jemi fari ndriçues në pritje të kthimit në puhizën e mallit, në shaminë që thotë lamtumirë, në lutjen që i pason.
Në lotët që i shoqërojnë!!!
Ju qëndroni gjithmonë brenda saj, edhe nëse ndryshoni vendin. Bëjeni jetën e fëmijëve tuaj aq të lumtur, saqë kur largohen, të mendojnë të kthehen, qoftë edhe për të kapur dorën tuaj dhe për të qenë vetëm për një moment me ju.
