Do të ishte një veprim i thjeshtë, pothuaj formalitet. Jo pak nga “prijësit” tanë të sotëm do ta kishin dhënë me kohë dorëheqjen por… “ne nuk kemi traditë në këtë fushë”l
Përpara vitit 1948, shoku Enver e nuhati se Jugosllavët e kishin mënjanuar tërësisht, ai rronte në krye kot, por dorëheqjen nuk mund ta jepte, se…si do t’i justifikohej popullit pastaj?! Mbante shënime, për më vonë, dhe…, kur erdhi koha që i kërkoi Koçi Xoxes jo dorëheqjen por …jetën!
Pastaj gjërat filluan çuditërisht përsëriten: Nako Spiru u detyrua te reagonte ndaj (Plenumit të) Beratit dhe kur shoku Enver priste që Nako të jepte dorëheqjen, i erdhi njoftimi “befasues” se ‘Nakua nuk jetonte më’. Dhjetëra e qindra të tjerë, në intervale të caktuara, vazhduan ta çuditnin shokun Enver: Mos presin që edhe në këtë drejtim të jem unë i pari?!
Të nesërmen dilte një grup puçist!
Rregulli u vendos pa u shpallur: Shkallët e këtij pushteti, të vetmit pushtet popullor në rruzull, ngjitnin vetëm lart. Me to mund të bëje vetëm përpjetë. Nga populli deri…sa të arrije…Në majë jol Në majë ishte AI dhe… varri i gjithë të tjerëve. Për të tjerët ishin vetëm shkallët: në to kacavireshin, buburrecëronin, jargaviteshin, pas të tjerëve përpara tyre, nga pas shtyheshin prej të tjerësh, lart, lart… lart! Shkallët shtoheshin për secilin, njëra pas tjetrës, sa të doje shkallë për t’u ngjitur…
Por, po të gaboje, ato shkallë nuk zbriteshin një nga një, siç ngjiteshin, jo Dikush kujdesej për këtë, hiqte shkallën e fundit dhe… kjo ishte dorëheqja!
Kjo na la pa traditë dorë-heqje!
PPSH pikërisht për këtë mungesë tradite nuk u shpërnda.
Ramiz Alia nuk dha dorë-heqjen nga Sekretari i Parë i Saj. Ai thjesht nuk shkoi më në zyrën e Sekretarit të Parë dhe…kaq!
Para-ardhësi i tij, shoku Enver, kishte hequr dorë nga vendi NR.1 vetëm pas urdhrit të perëndisë!
Ramiz Alia ndërroi zyrë (dorë-hoqi zyrë) vetëm pas firmimit të pluralizmit!
Këto janë dy dorëheqjet e vetme në Jetën Politike Shqiptare!
Si duken punët as kemi për të gëzuar ndonjë dorëheqje tjetër. Prijësit presin njëri-tjetrin, ja lenë radhën palës tjetër. Madje, së fundi, politikanët tanë, duke e ndjerë se ka ardhur tashmë koha që të fillojë përvoja e dorëheqjeve, kenë nisur t’i sugjerojnë dorëheqjen njeri tjetrit! Por askush nuk nxiton ta japë i pari.
Popullit (konvencion) i mungojnë shumë gjëra. Ai pret radhë deri edhe për bukën e fëmijëve. por ajo për të cilën ka më tepër nevojë është DORE-HEQJA e atyre që me kohë u ka ardhur rradha dhe nuk po e heqin dorën!
Ta-bu. Pa bu…kël
