Koha dhe malli kurrë nuk takohen!
Malli shpesh depërton nëpër detaje të holla duke përvëluar të gjallin
SHALLI I VËLLAIT
( Dhurata e fundit nga im vëlla)
Ish ditë vjeshte kur ma dhurove
Në mot e sy shihej trishtimi
Me shallin tënd më përqafove
Dhe nëpër duar ndihej largimi
Shallin ma dhe dhe diçka ndjeve
Të dy vëllezër si midis reve
Si vetëtima me gjëmimin
Ashtu takoheshim përherë
Ti rrallë e jepje ledhatimin
Në ashpërsi ishe lider
Sa herë mbi sup e mbështjell shallin
Më përqafon e nxjerrim mallin
Shall me motive si këngët e tua
Aromën tënde e mban dafinë
Avaze cule më dërgon mua
Rakinë epike dhe nikotinë
Shallin vëlla kur hedh në qafë
Ëngjëll mbi supe je kthyer prapë
Shalli mëndafsh si erë në lisa
Mbi maja malesh çon krenarinë
Ti elegantë si vet belisma
Po unë sta ngre dot madhështinë!
Ndaj me kujdes shallin e hedh
Se një mijë këngë mbi supe mbledh.
Sa herë në këngë ne kemi halle
Dhe si gravatë më shtrëngon malli
Duku një herë në festivale
Eja ta mbajmë së bashku shallin!
S’të largoj dot dhe po të dua
Lumenjtë e këngës më mbytin mua!
Midis të gjallit dhe botës lart
Shalli më thotë edhe të fshehta
Ta dish vëlla! Janë në parajsë
Kush ka kënduar dhe thurur vjersha.
Midis shenjtorëve me kuror rrotull
Është Shën Poeti, se rron në popull!
(Në foto: Kristo dhe Lefteri)
