Dy sloganet që kanë pushtuar kohën që jetojmë dhe janë kthyer refren ligjërimi janë; ” SPAK-u po punon”; ” Mos sulmoni SPAK-un”.
Në teori, SPAK-u duhet të ishte një strukturë aq hijerëndë, sa çdo qytetar shqiptar duhet ta mendonte mirë para se ta shqiptonte emërtesën e kësaj strukture për shkak të performancës profesionale të kësaj të fundit.
Në praktikë, ithtarët e SPAK-ut e mbrojnë këtë të fundit, sikur ky institucion të ishte një adoleshent që po kritikohej padrejtësisht nga bashkëmoshatarët e tij dhe ka nevojë për mbrojtjen e një të rrituri.
Teksa natyrshëm lind pyetja; Erion Veliaj kur do të thërritet në SPAK, për çështjen e inceneratorëve”- përgjigjja që vijon është: “Prit edhe pak, të lutem!”
Çfarë pritet?! Pse qytetarët shqiptarë duhet ende të presin?!
Prit edhe pak, të lutem! Nuk i ka ardhur ende radha.
Drejtësi me radhë, ndërkohë që provat ulërasin në SPAK?!
Të paktën SPAK- u t’u tregojë shqiptarëve mbi ç’teori është ndërtuar radha e politikanëve që priten të gjykohen nga ky institucion.
Logjika e radhës është ndërtuar mbi parimin e rendit alfabetik si në një regjistër shkolle?!
Logjika e radhës është ndërtuar duke u bazuar mbi kriterin e moshës?!
80.000 euro në ditë dalin nga xhepi i taksapaguesve shqiptarë për inceneratorë imagjinarë, ndërkohë Drejtësia e Reformuar thotë
” Prit edhe pak, të lutem”.
Post Scriptum- Këtë pritje shqiptarët po e paguajnë dhe do ta paguajnë hidhur në të tashmen dhe në të ardhmen e tyre.
