çdo udhë e vjetër më duket e re
të rejat të gjitha të vjetra
por nëse ecja drejt vetes quhet jetë
zvarritja drejt tjetrit
nuk është domosdoshmërisht vdekja…
qiejt i desha gjithnjë të vrenjtur
jo për t’u fshehur
por për të mos parë më shumë
dhe gjithnjë mbajta syze të errëta
për t’i mbrojtur të tjerët nga unë
kur isha i pambrojtur vetë…
bluja është gracka ku bien poetët
të dashuruarit e djeshëm
dhe retë…
neveritur nga e nesërmja
i lodhur nga konsumatorët e Pogonishtes
dhe paradat e statujave prej dylli
dola nga vallja sa pa u prerë pylli
midis pëllumbave të butë e kanarinave të kafazit
preferova patat e egra…
nuk doja t’u përkisja
e as të ishin të miat…
(nga vëllimi poetik “LIBIDO” 2024)
©️artangjyzelhasani
