Harris Murana/ “Llumzinjtë e bardhë”

Nën “terrorin informativ” vrervjellës, të etiketuar si rusofilë, tradhëtorë e bashkëpunëtore, nga dje 104 mijë demokratë po marrin frymë më të lirë dhe me kokën prap lart, mbi të gjitha besoj se ata nuk janë më 104 mijë por shumë më tepër.
Zhvillimet e orëve të fundit në Gjykatën e Distriktit të Columbia-s ndaj çështjes McGonigal, pavarësisht tentativave për “përdorim” nga faktorët mediatik vendas si goditje ndaj Opozitës në tëresi, në thelb pastruan nga njolla e “turpit” që padrejtësisht po mbartnin mbi shpinë pikërisht ata 104 mijë burra e gra, të rinj e të reja që zgjodhën ti qëndronin besnik siglës së PD.
Një “mea culpa” do ishte e mirpritur nga “megafonët çjerrës” që baltosën e anatemuan të drejtën e “zgjedhjes së lirë”…
Sa më sipër nuk dua absolutisht që të lexohet si revansh “fitimtarësh pa fitore”, po po pa “fitore” sepse mes demokratësh nuk duhet të ketë luftë, por si një e vërtetë që mori shpagim…
Si individ që luftoi e sakrifikoi për zhbêrjen e kultit të individit nuk do mbroj mbiemrin e përveçshëm Basha (ndonëse për hir të sinqeritetit çmoj taktikën e zgjedhur nga ai për mos t’iu përgjigjur “baltës me baltë”), por padyshim ndjej se duhet një ndjesë ndaj atyre demokratëve që u denigruan për faje të sajuara nga kulisa të ndyra pushteti e fatkeqsisht jo vetëm pushteti…