Disa njerëz e bëjnë këtë pyetje në komente, kështu që unë duhet të përgjigjem në detaje.
Unë jam dikush që nuk më pëlqen të lavdëroj veten, por kur njerëzit më “detyrojnë”, më duhet.
Kur e nisa gjithë këtë nga mosha 15 vjeçare “e vegjël, fëmijë”, gjendja në Sanxhak ishte e tillë që kishte urrejtje të Sanxhakut ndaj popullit nga Kosova, për shkak të propagandës serbe.Kur fillova të merrem me këtë punë, që në moshën 15-vjeçare, kam hasur edhe njerëz që shanin nënën shqiptare dhe sot janë më shumë shqiptarë se unë.
Si një fëmijë 15 vjeç që ishte ende në zhvillim, luftova me veten deri në atë pikë sa doja të vrisja veten, sepse isha i “rrethuar” nga të gjitha anët me fjalë të shëmtuara.
Kanë kaluar pak kohë, kam vënë se situata po përmirësohet, njerëzit tashmë e kanë pranuar atë që them dhe kanë filluar të interesohen pak më shumë për të kaluarën e tyre dhe të kaluarën e Sanxhakut në përgjithësi.Kontakti mes vëllezërve nga Sanxhaku dhe nga Kosova tashmë ka filluar të zgjerohet dhe përmirësohet, sepse gënjeshtrat e Serbis për njerëzit nga Kosova kanë filluar të “bien” në ujë.
Në vitin 2015. vendosa të jem e parë nga Sanxhaku që të bëj një foto në qendër të Pazarit e Ri me flamurin shqiptar, pas 80.viteve.Me këtë kam inkurajuar edhe të tjerët që rinia e Sanxhakut nisi në të njëjtën rrugë.
Në vitin 2017. kam organizuar një protestë kundër policisë serbe dhe torturave të tyre kundër popullit në Sanxhak, në qytetin e Tutinit, ku, besoni apo jo, u mblodhën rreth 10.000 njerëz. Ku fola hapur për torturat e policisë serbe ndaj shqiptarëve të pafajshëm në Kosovë.Ishte një hit i vërtetë ku njerëzit tashmë kishin filluar të ndjenin lirinë.
Filluan të dëgjoheshin këngë shqipe, populssia e Sanxhakut filluan të lidhen me popullin e tyre në Kosovë.
Tani të shohësh flamurin shqiptar kur bëhen dasma është bërë gjë normale sepse populli ka filluar të çlirohet.
Kur fillova kursin falas të gjuhës shqipe një muaj më parë në shtepi tem, ishin vetëm 3 pjesëmarrës, tani kam 17 fëmijë.
Unë nuk jam mësuesja e gjuhës shqipe, nuk e di vetë shqipen mirë, por atë që di dua t’ua mësoj edhe atyre, këtë e kam nisur për t’ua afruar gjuhën të rinjve të Sanxhakut që ata të munden me pas një marrëveshje me vëllezërit dhe motrat e tyre.
Nuk jam as politikan, as shenjtor që të kthej diçka çka kena humbur para 100 vitesh, por atë që mundem e bëj me zemër dhe jo për interesa personale.
Askush nuk duhet të interesohet për atë që bëj dhe si e bëj. Nëse jeni kaq të interesuar, ndihmoni fëmijët e Sanxhakut të studiojnë në Kosovë falas. Dhe jo që ju të jeni “të zgjuar” dhe të shqetësoheni nëse unë po e bëj mirë punën time apo jo. Më besoni, që nga mosha 26-vjeçare kam bërë më shumë se çdo politikan nga dy shtetet tona.
Me respekt,
Amina Nuraj????????
* aktiviste e çështjes shqiptare në Sanxhak ( Novi Pazar-Serbi)
