Një artikull i gjatë, i para disa vitesh me titull “Ishulli ku njerëzit harrojnë të vdesin”, u botua në revistën insert nga “The New York Times”.
I kushtuar kërkimit të sekretit të jetëgjatësisë së popullit të Ikarias, materiali, siç raporton “National Herald”, është marrë nga të dhënat e reja që përmban botimi i dytë i “Blue Zones” nga Dan Buettner, i cili është publikuar nga “National Geographic”.
Në kërkim të sekretit të jetëgjatësisë, duke vizituar Ikaria, Buettner do të zbulojë se Ikarianët nuk mbajnë orë, nuk janë të stresuar, u besojnë barishteve që u jep mali dhe kur pyeten se si e bëjnë këtë, zakonisht përgjigjen se ndoshta është për shkak të ajrit të pastër dhe verës. Fillimisht përmendet historia e Stamatis Moraitis, i cili emigroi në SHBA në vitin 1943. Aty u martua me greko-amerikanen Elpiniki, e cila i dha tre fëmijë. Megjithatë, në vitin 1976, mjekët e diagnostikuan atë me kancer në mushkëri dhe i dhanë nëntë muaj jetë.
Kështu ai vendosi të kthehej në Greqi, në Ikarian e tij të dashur për t’u varrosur me paraardhësit e tij.
Ai u vendos me prindërit e tij të moshuar, në një shtëpi të vogël të vjetër, në një pronë prej dy hektarësh me vreshta, pranë Evdilos, në anën veriore të ishullit. Në muajt në vijim, shëndeti i tij u përmirësua vazhdimisht.
Në fund nuk iu nënshtrua asnjëherë kimioterapisë dhe as nuk kërkoi ndonjë lloj mjekimi. Dhe kur pas 25 vitesh u kthye në SHBA për t’i treguar se çfarë kishte ndodhur, zbuloi se të gjithë mjekët që e kishin ekzaminuar para se të largohej… kishin vdekur.
Ai në moshën 102-vjeçare.
Një tjetër histori e cituar në botim është ajo e të moshuarës Theas Parikos, e cila, ndonëse e lindur në Detroit, nga një baba amerikan, zgjodhi të rikthehej në vendin e origjinës së nënës së saj greke, Ikaria, ku ritmi i jetës është më i qetë dhe shoqëria, pavarësisht papunësisë së lartë, më mbështetëse. Veçoritë dhe mënyra e jetesës Të dhënat e fundit shkencore kanë treguar se Ikaria, së bashku me Sardenja, Loma Linda në Meksikë, Nicoya në Kosta Rika dhe Okinawa në Japoni, janë rajonet e botës me përqindjet më të larta të të moshuarve.
Krahas specifikave, nga pikëpamja gjenetike, e popullsisë, një rol të rëndësishëm duket se luajnë edhe kushtet dhe mënyra e jetesës së banorëve të këtij ishulli të vogël, të cilët mbajnë rekorde për jetëgjatësinë. Dhe ndërsa në pjesën tjetër të Evropës vetëm 0.1% e popullsisë jeton mbi 90 vjet, në Ikaria përqindja përkatëse është dhjetëfishuar, duke ruajtur një cilësi të mirë jetese.
Ajo që duket se i karakterizon të moshuarit e Ikarisë, sipas shkencëtarëve, është disponimi romantik deri në pleqëri, shoqëria, lidhjet e ngushta familjare, stresi i ulët, niveli i mirë arsimor (vitet e shkollimit), stërvitja e përditshme. E gjithë kjo, e kombinuar me siestën e mesditës, nivelin më të lartë të adoptimit të dietës mesdhetare dhe ndërveprimin intensiv social dhe pjesëmarrjen në ngjarje sociale, janë përbërësit bazë të recetës për të arritur moshën e vjetër, me shëndet të mirë.
Miratimi i një diete më të shëndetshme është më i zakonshëm në mesin e të moshuarve në Ikaria (68% midis burrave të moshuar mbi 80 vjeç dhe 64% midis grave të moshuara) krahasuar me njerëzit e moshës së ngjashme, nga studimet e kryera në popullatat e Atikës dhe ishujve të Mesdheut. “Duke folur me doktor Ilias Leriadis, ai më tha që njerëzit rrinë deri vonë”, tha studiuesi. “Ne zgjohemi vonë dhe flemë gjithmonë në mesditë. Unë nuk e hap zyrën time para njëmbëdhjetë të mëngjesit, sepse nuk vjen njeri më herët.
Ke vënë re se askush nuk mban orë këtu. Kur fton dikë për drekë, ai mund të vijë në dhjetë ose gjashtë pasdite.
Ne thjesht nuk i kushtojmë vëmendje kohës këtu.”
Ai i referohet posaçërisht asaj që mësoi nga doktori për pirjen e çajrave të malit, borzilokit, koprës, rozmarinës që “njerëzit këtu mendojnë se janë ilaçe. Ashtu si mjalti, të cilin e përdorin për çdo gjë që nga shërimi i plagëve, kremrat e natës, madje edhe gripi. Të moshuarit e nisin ditën me një lugë të mbushur me mjaltë. E marrin si ilaç”.
Së fundi, i impresionuar nga shkalla e lartë e jetëgjatësisë në Ikaria, ai pyet veten pse në Samos aty pranë njerëzit që thithin të njëjtin ajër të pastër, hanë peshk të freskët nga i njëjti det, vezë, qumësht dhe pinë verë, nuk jetojnë aq gjatë sa pjesa tjetër grekët.
