Historia e vogëlushes Iliana jo vetëm që na sjell lot në sy, por edhe na bën të admirojmë luftëtaren e vogël që doli fitimtar nga beteja me kancerin.
8-vjeçarja bëri 6 operacione në kokë në një vit!
Katerina foli për protothema.gr për aventurën e së bijës dhe mbështetjen që familja mori nga “Make-A-Wish”.
Vetë ajo e përshkroi golgotën që kaloi vajza dhe familja e saj që nga fillimi i aventurës e deri më sot kur Iliana e vogël arrin të dalë fitimtare nga beteja më e madhe e jetës së saj.
Meqë ra fjala, shikoni se çfarë i bëri një floktar një klienti me kancer.
Diçka dukej keq, Iliana ishte gjithmonë një fëmijë i qetë, jo shumë aktiv. Por si çdo fëmijë luante, vraponte, notonte… derisa papritur në moshën 8-vjeçare pushoi së dëshiruari të bënte ndonjë aktivitet, duke shprehur frikën se mos goditej apo rrëzohej. Dyshonim se ndoshta ajo donte të merrte vëmendjen që humbi me ardhjen e anëtarit tonë të ri të familjes.
Por pas frikës erdhën dhimbjet e forta të kokës, paqëndrueshmëria fizike dhe në fund dridhja në duar.
Dhimbjet e kokës mjekët i shpjeguan si “presion” nga shkolla, por diçka po na brente. Me kokëfortësi, ditë pas dite, mjek pas mjeku, përfunduam duke marrë rezultatet e MRI-së sonë të parë: tumorin e trurit dhe hidrocefalusin.
Në pritje të rezonancës po shikoja njerëzit në dhomën e pritjes, i humbur në mendimet e mia.
Çdo gjysmë ore dikush ngrihej mekanikisht, merrte rezultatet nga sekretaria dhe largohej. Ndodhi disa herë derisa u bë gjysmë ore. Ndryshe nga ata para nesh, dëgjuam radiologun të thoshte “vetëm nëna të kalojë”. Nuk do ta harroj kurrë ndjenjën që përjetova. Gjithçka u errësua dhe korridori mbeti, dera e radiologut dhe unë.
Dhe pyetja se çfarë po ndodh, pasi nuk mora një përgjigje të qartë në të njëjtën ditë. Mendoj për atë natë.
E kisha përqafuar Ilianën për të fjetur dhe po e mashtroja. Kam bërë skenarë në kokën time se çfarë do të dëgjonim në rezultate. Po e shikoja dhe po qaja.
Bashkëshorti im dhe babi i Ilianës dukej pak më i ftohtë dhe po përpiqej të më “mbante” që të mos rrëzohesha.
Erdhi e nesermja dhe bashkë me të edhe përgjigjja: TUMOR I TRURIT dhe HIDROcefalus, me një mjek përballë që na shikon dhe na “qorton” që nuk e kemi kërkuar më herët.
Si do ta dinim…
Prindërit e Ilianës pranë kalvarit që fëmija duhej të kalonte
Fryma e ngrirë përpara se të shkonim te pragu i neurokirurgut, më kujtohet se u devijova si një e droguar, dola nga dera e spitalit Hagia Sophia dhe fillova të bërtas. Në atë ulërimë, lashë të gjitha pse-të e mia.
Gjithçka që më duhej për të vazhduar ishte lufta për fëmijën tim.
Vështrimi i parë i fushës magnetike (rezonancës) dha indikacione për mirëdashje, diçka që na siguroi në fillim. Deri në dëgjimin e operacioneve. Tashmë ishte radha e babait të Ilianës për t’u çakorduar dhe radha ime për ta “mbajtur” atë.
Ne u zhdukëm nga shtëpia për pothuajse gjithë ditën. Na u desh të merrnim pjesët tona për të qenë në gjendje ta përballonim dhe ta njoftonim atë tek pjesa tjetër e familjes dhe veçanërisht tek fëmija.
Po si e thua…dhe mbi te gjitha cfare i thua TI????
“Mjekët do të duhet të të rruajnë kokën dhe të bëjnë një operacion dashuria ime, për të parë se çfarë po ndodh më mirë”, i thamë asaj gjatë gjithë kësaj me aleatin dhe mbështetjen tonë kumbarën e saj të dashur.
Aj u trondit kur dëgjoi për flokët e saj. “Duke Anna Vissi në videoklip” menduam dhe ia treguam me gisht duke buzëqeshur. Koha e pritjes për operacionin dukej e pafundme. Shekuj të tërë. Pasi ajo shkoi në operacion, gjithçka që mund të mendoja ishte se vajza ime e fortë hyri me një buzëqeshje. Kjo më bëri të duroj. Buzëqeshja e saj. Gjithçka shkoi mirë derisa doli biopsia: TUMOR MALINJEN MIRË EVOLENT në pikën e …. Unë nuk e dëgjova pjesën tjetër. Si bashkohen këto tre fjalë? Çfarë do të thotë kjo;
Dilema e vërtetë e jetës!
Kundërshtimet, këshillat mjekësore, diskutimet, mundësia për ta humbur atë nga një operacion tjetër dhe ne duhet të marrim vendimin më serioz: një tjetër operacion i biopsisë që rrezikon shumë jetën e saj siç na thanë, apo terapi magnetike dhe jo të synuar me një shkallë të shtuar të dësh
Me zemër të rëndë vendosëm vendimin e veçantë magnetik dhe jo të synuar. Filluam rrezatimin, me Ilianën më të fortë se kurrë dhe prej saj marrim forcë. Valvula dhe dorëheqja Nga shtatori 2018 deri në nëntor 2020 nuk na munguan operacionet. Valvula që i vendosën në kokën e saj në operacionin e parë nuk na bëri asnjë nder, por rrezatimi shkoi shumë mirë.
Filloi të binte sërish, fizikisht dhe mendërisht. Udhëtime të shpeshta spitalore, aksiale, magnetike, korrigjimi i pozicionit të valvulës, ndërrimi i valvulave.
GJASHTË Operacione në një vit në kokën e vajzës sonë 8-vjeçare.
Pak para Krishtlindjes, Iliana ishte tashmë në një gjendje të keqe mendore dhe fizike dhe nuk mund ta shikoja përkeqësimin e saj dita-ditës. Nuk do ta harroj kurrë një pasdite, kur po largohesha nga shtëpia për të parë vëllezërit e saj për pak dhe po kthehesha, e dëgjova t’i thoshte babait të saj: “Është mirë që dera e ballkonit është mbyllur”.
“Pse nuk doni të shikoni jashtë dashuria ime”, i përgjigjet babai. “Jo. Doja të rrëzohesha. Jam e lodhur. U copëtova” i përgjigjet ajo dhe ai ngriu… Ndodhi ajo që nuk duhej të ndodhte. Ajo po hiqte dorë…dhe këtë s’duhet ta lejonim
Përgatitja për… shtrirjen përfundimtare
Mjekët konstatuan një përparim të shpejtë të sëmundjes dhe, siç duhej, filluan të na përgatisin në mënyrën e tyre… për shtrirjen përfundimtare.
Ne po e humbim atë. Nuk dija çfarë të bëja, çfarë të thosha, ne në spital, pjesa tjetër e familjes në shtëpi… duhej t’u tregonim atyre… nuk e dinim sa kohë kishim mbetur… Nga në spital, ata sugjeruan t’i sillnim vëllezërit e motrat e saj për ta parë. Kur u transferuam në një shtrat të vetëm, makinat e presionit dhe të oksigjenit fjalë për fjalë u çmendën. Infermierët dhe mjekët vraponin për të parë se çfarë po ndodhte. Në një krizë paniku dhe duke besuar se nuk do të shohim agim, e gjithë familja mblidhet një nga një pranë saj.
Dhe atje përjetuam një mrekulli të parë të vogël: ajo u qetësua, ajo buzëqeshi, presioni dhe oksigjeni u stabilizuan.
Rrugës për në shtëpi dhe derisa u ktheva përsëri në spital, mora një foto nga babai i Ilianës, i ulur në shtrat dhe duke vizatuar.
Mrekullia e madhe
Sivjet bëjmë 3 vjet… që nuk ka më mjekim, me rikontroll çdo tre muaj, por jemi këtu, jemi të gjithë bashkë dhe jetojmë çdo moment sikur nuk ka të nesërme!
Unë jam Katerina, nëna e Ilianës, Elefterisë dhe Orfeut. Me nxitjen e Make-A-Wish Greece dhe me rastin e shtatorit, i cili është një muaj i rëndësishëm për familjen tonë dhe i përkushtuar ndaj informacionit dhe ndërgjegjësimit për KANCERIN e fëmijërisë dhe adoleshencës, vendosa të ndaj me ju historinë tonë. Mos harroni gjithmonë se vetëm ndërhyrja hyjnore e kapërcen vullnetin njerëzor dhe se instinkti i prindit nuk është kurrë i gabuar. Athensmagazine.gr
