… Pas orendive të shtëpisë, në makinë zumë vend edhe ne. Mami me motrën para në kabinë, ku veç shoferit ishte edhe një polic, kurse në karrocerinë e zbuluar: babi, unë dhe përsëri një polic. U ulëm në karriget e shtëpisë, në fund të karrocerisë, pasi në të ishin ngjeshur gjithë orenditë tona; unë përbri babit e përballë nesh polici duke mbajtur një pushkë në duar të vendosur para këmbëve të tij.
U nisëm drejt së panjohurës së mistershme. Askush prej nesh nuk fliste. Unë herë pas here shikoja nga polici, i cili mbante vështrimin të hedhur diku larg. Shikoja nga ai dhe mendjen e kisha te babi. Isha ulur përbri babit dhe duhej të ktheja kokën nga ai për ta parë në fytyrë. Nuk guxoja ta shihja në fytyrë. Diçka brenda meje më thoshte se ajo ishte shumë e lodhur dhe e vrarë. Makina vazhdonte të ecte pa ditur se për ku. Hashtja vazhdonte të mbretëronte mes nesh. Disa herë mendova se si po ndiheshin mami me motrën që ndodheshin para në makinë, por përsëri mendja më rrinte te babi, te babi im që isha mësuar ta shikoja të qeshur e në biseda të këndshme. Ndërsa tani rrinte i heshtur, rrinim të heshtur. Doja shumë të flisja, të bëja shumë pyetje, por nuk guxoja. Diçka më shtrëngonte në kraharor, më vinte për të qarë. Të qaja?! Kurrësesi nuk mund ta bëja. E kuptoja, e ndieja, duhej të qëndroja e fortë. Të tillë po qëndronin edhe prindërit e mi. Megjithatë doja ta shikoja babin në fytyrë. Guxova. Ktheva kokën nga ai, u pamë sy më sy. Një buzëqeshje e dhimbshme, o me sa shumë dhimbje mbuluar më erdhi prej babit dhe dora e tij që plot dashuri kaloi mbi shpatullat e mia.
Nuk e kuptova: dhimbja që ndieja u lehtësua apo u bë edhe më e rëndë!!!
