– M E D I T I M në B R E G të D E T I T –
Gjithmonë kam dashur që të shkruaj një vjershë për detin
Që t’i ket vargjet si dallgët dhe dunat e rërës ne breg detin tim
Një vjersh qe krejt e natyrshme të jetë .
Dhe kuptim të natyrshëm te ketë.
Unë jamë rritur mbi dunat e rërës në bregdet
Prandaj jam një adhurues i madh i detit
Qe vijë e çlodhem nën rrezet e diellit
Këtu mes dunave të rërës dhe qiellit.
Unë kam nga rëra dhe deti kujtime të bukura
Më tërheq pa masë romantika dhe madhështia e tyre .
Eci mbi rërë
Mbi kokrrizat e saj ngjethëse ,
Mbi lagështinë dhe të nxehtin e saj pervëlues.
Eci dhe mbi rërë lë gjurmë
Gjurmët e mia
Që rëra me indiferencë i prish
Unë përsëri shkel dhe gjurmë lë sërish
Po rëra me kokëfortësi përsëri i prish .
Ti qesh !
Dhe duke qeshur shtrihesh mbi rërë
Me syzet e diellit mbi ball
E bukur .
Si një shtatore e rrallë
Në trupin tënd miliona kokrriza rëre të përziera
Të sjella këtu nga koha deti dhe era .
Ngrehu e dashur !
Ngrehu dhe shkunde rërën nga supet e tua te njoma,
Shkunde rëren nga trupi yt i brisht ,
Shkunde tisin e botës së vjetër
Se rera botës së vjetër i përket
Shtruar këtu miliona vjet .
Shkojmë e dashur ,
Udhët na presin .
Ika rërë ,
Ika det .
Ne supet e mia s’u marr dot
Se ju s’më përkisni vetëm mua !
Këtu do vijn të tjerë njerëz të pushojn
Mbase dhe nga tjeter vend
Nga tjetër kontinent
Njerëz “të huaj”
Dhe ju do t’i mahnitni me bukurin tuaj !
Unë ju premtojë
Se do vi hera herës t’ju vizitoj .
Mirëmbetsh rërë !
Mirëmbetsh det !
Ika
E bukur qenka sot dita .
Të gjitha ditët pran jush janë të bukura !
